De Tilburg Connection

Heerenveen

Onlangs zat ik met mijn twee Tilburgse museummaten in het restaurant van EYE. 

Om de twee maanden bezoeken we - mijn zwager, diens broer en ik - de highlights van de vaderlandse musea. Het EYE-restaurant biedt een weergaloos, welhaast filmisch uitzicht op het IJ. We waren er voor de tentoonstelling rond de Italiaanse regisseur Michelangelo Antonioni. Vooral Blow-Up is me bijgebleven: een modefotograaf maakt wat foto's in een park. Tijdens het ontwikkelen ziet hij op een van de opnamen iets dat op een moord duidt. Of toch niet? Wat ons vooral opviel was de traagheid van Antonioni’s beelden. Of ligt dat aan onze jachtige eenentwintigste-eeuwse dagindeling? Tijdens de lunch namen we uitgebreid de tijd voor een voorbeschouwing op Heerenveen-Willem II. “Het was drie maanden geleden de eerste wedstrijd met Foppe op de bank”, zei de ene Tilburger. “Jullie mochten je handen dichtknijpen met de 2-2, vooral vanwege die gemiste strafschop vlak voor tijd,” wist de ander. “Die door Mulder zo fraai gestopte penalty”, zei ik. “Bovendien was een gelijkspel wel terecht.” We bakkeleiden nog wat en besloten ‘dat de beste maar moest winnen’. Dat was zaterdagavond overduidelijk Willem II, althans voor rust. De vormcrisis van Heerenveen duurde voort. Omdat de Tilburgers de mooiste kansen niet benutten, kon Heerenveen na rust terugkomen. En dat deden de onzen: Willem II werd omver geblazen. Personificatie van de ommekeer werd de nieuwe aanwinst Zeneli, voor rust onzichtbaar, daarna nadrukkelijk aanwezig. Hij beloonde zichzelf met een mooie goal. Na afloop was er druk app-verkeer met de Tilburg Connection. Rob Kerkhoven

Auteur

Redactie