Recensie: Expositie Betty Simonides en Barbara Bartlett

Heerenveen

Tentoonstelling “Vraagstuk, vervolg” met werken van Betty Simonides en Barbara Bartlett bij Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Tot 15 februari.

Stel je voor. Je zit in de metro. Rumoer van leven om je heen. Door de ruit staar je in jagende momenten. De beelden sprinten aan je blik voorbij en beklijven voor een tel op je netvlies. Na het eerste beeld komt meteen de volgende en dan weer een nieuwe, en zo verder tot het volgende station. Alleen bij optrekken en afremmen is er een vertraging in de voortgang. Zo is ongeveer ook de kunst van Barbara Bartlett te beschouwen. Wonend in de grote stad New York verplaatst zij zich vooral met de metro. En maakt digitale tekeningen op de iPhone van de indrukken om haar heen. Enkele van deze series momentschetsen hangen in een lange reeks bij Kunstlokaal No.8. Je bekijkt ze, de naast elkaar in een lange rij gemonteerde plaatjes, als een stripverhaal of beter een tekenfilm. Ieder moment heeft een eigen beeld. Elke actie heeft een gevolg in het daarop volgende beeld. En kan ook terug grijpen op een vorige handeling om een nieuwe beweging vast te leggen. De plaatjes zijn niet groter dan het scherm van het mobieltje. Laten echter een krachtdadig typeren zien in lijnen en vlakken. Pixels verraden de digitale techniek. En ergens duikt een foto op. Overwegend is het verhaal opgetekend in zwart en wit. Wanneer het leven kleur krijgt ontstaat er meer spanning in de getoonde voorstelling. In de veelheid aan expressie zijn aparte delen te duiden en af te sluiten, zoals de rit van station naar station. In de vele beelden is het voor de kijker een zoektocht naar de verhaallijn. Maar eigenlijk is de chronologie van Bartlett niet belangrijk, daar er zelf een persoonlijk verhaal gemaakt kan worden. Dit, deze hanging, is het boek van Kunstlokaal No.8. Deze vertelling zal op een andere plek een diverse draai maken – een tegengestelde wending, krijgt een gewijzigd plot. Waar Bartlett een voortgaand verhaal uitbeeldt, neemt Betty Simonides daarvan juist afstand. Zij onderzoekt de ruimte, en dan vooral de lijnen die een gebied omtrekken. De cirkel om kleuren te conserveren. De kubus om de microkosmos te duiden. Het kan zich in vele gestalten manifesteren, dat vierkant. Het kan plat zijn of zich oprichten, neerhangen of ombuigen. Maar telkens, hoe vreemd gevormd ook, blijft het een wiskundig model dat een ruimtelijke figuur beschrijft. Want de ribben blijven met eenzelfde lengte de vlakken uittekenen, alleen de inhoud wijzigt bij het vervormen van de oppervlakten. Simonides vindt dat een analyse waard. En wat de zwaartekracht met een lichaam doet. Wat het licht met een voorwerp doet. Wat een standpunt met het inzicht doet. Zij gaat in dit bevragen voorbij aan de orde en schept een nieuwe regelmatigheid. Er is geen figuratie dan de mathematische verhoudingen van het leven. In de enkele schilderijen keurt Simonides het effect van kleurvlek op doek of paneel. Hoe verhoudt kleur zich in de toegemeten ruimte met die situatie. Zonder er een uitdrukking aan te geven. Zonder een verhaal te vertellen. Jurjen K. van der Hoek ------- Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com

Auteur

Harry de Jong