Recensie: het abstracte landschap van Ingrid Simons

Heerenveen

Expositie werken van Ingrid Simons bij Kunsthuis LOOF – galerie voor hedendaagse kunst, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot 7 maart.

Het landschap als uitgangspunt, maar niet met het doel het werkelijk af te beelden. Ingrid Simons maakt in weidse vlakken een omgeving die zich beweegt tussen het abstracte en de realiteit. Wat gezien is, daar en toen, heeft zich gevormd in gedachten en die herinnering staat in verf op doek. De wervelende werken zijn te zien bij Kunsthuis LOOF in Jubbega. De kleuren die onwerkelijk lijken geven de beeltenis een schijnbaar dromerige sfeer. Maar zelden zo mijmerend dat het de kijker niet wakker schudt. Die bezoeker schuift op de punt van het zien om maar niets te missen. De kunst van Simons boeit. Geïnspireerd op wat is wordt de compositie iets wat niet bestaat, maar er is doordat het geschilderd werd. Simons merkt in gedachten op, maar heeft niet daadwerkelijk gezien zoals het op doek staat. Het is haar eigen wereld. De materie verf is door Ingrid in dikke klodders aan de kwast en zware spetters van het paletmes opgezet. Het bezwangerd de lucht en impregneert de aarde. De natte verf zoekt een eigen weg en stroomlijnt zo de atmosfeer. De inspiratie is ruw op doek gesmeten en heeft daardoor een speels karakter. De composities zijn niet doorwerkt, niet netjes klaar, maar de schilderijen zijn wel af. De emotie is in een moment van vastberadenheid daar geplaatst. Een explosie van bevrijdend gevoel. Hoewel in de zetting van slechts een tweetal kleuren de beeltenis eenvoudig lijkt, blijft door dit beperkte palet de complexe kracht groots intact. De landschappelijke indrukken hebben een ingetogen uitdrukking, die een veelvoud aan beschouwende aandacht geeft. Een enkele keer vergrijpt Simons zich aan de realiteit en verschijnt een boom in beeld of is de horizon meer nadrukkelijk aanwezig. Het is geen pluspunt voor de compositie. Hoewel die horizontale einder wel houvast biedt en de compositie in evenwicht laat. De mee gegeven titel geeft een waarheid, een uithuizige omgeving in een ver buitenland. Maar de omgeving die op het doek staat kan overal geplaatst worden, is niet gebonden aan een titel die het te plek zet. Je zou willen dat het vooral niet iets is, om maar ongedwongen en niet bevooroordeeld te kunnen genieten. Bij de schilderingen heeft Ingrid Simons enig keramiek aangeleverd. Mooi gestroomlijnde vazen, een glanzend tegeltableau en een enkel wandbord. Op de blanke huid van de potterie is het landschapsidee gepenseeld. Deze is echter meer werkelijk en minder krachtig, nauwelijks sprekend. Deze uitstap van vlak naar ruimte, deze aanvulling op het werk, is naar mijn mening in deze zetting een overbodige toevoeging. Jurjen K. van der Hoek Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com

Auteur

Harry de Jong