Veenbranden: Vroeger en later

Heerenveen

Als je ouder wordt, is er steeds meer verleden. Ik heb een aantal collega’s van mijn leeftijd, ik ben 63, maar ook een aantal van rond de dertig.

Eén van die jonge collega’s deelt verhalen van ons in twee categorieën in: Was ik er al of moest ik nog geboren worden, confronterend voor mij. Toch zijn we allemaal gefascineerd door de snelheid waarmee de wereld verandert. Zelfs de jongste collega’s weten nog dat je met een wegenkaart op vakantie ging. De navigatie was zelfs 25 jaar geleden nog iets dat we ons niet konden voorstellen. We hoorden dat er zoiets misschien zou bestaan, maar het leek onwaarschijnlijk. Ze weten ook nog van de eerste mobieltjes. Lachen er om hoe primitief ze waren. Maar als we verder gaan in de tijd, lachen ze niet meer, maar zijn verbaasd. En eigenlijk zijn wij dat zelf ook. Hoe deden we dat, zonder al die elektronica. Brieven schrijven, werkstukken op school uitschrijven en dingen opzoeken in encyclopedieën. Typistes, een uitgestorven beroep. ‘Wat deden die dan?, vroeg iemand mij laatst. Ook in huis en in de keuken kunnen we niet meer zonder de moderne techniek. Elke avond je wekker opwinden, je kan het je niet meer voorstellen. Toch zullen zij ook ouder worden. Ook hun kinderen zullen zich verbazen over vroeger, ons nu. Ze zullen zich verbazen en lachen over hoe de wereld er nu uitziet. Ze zullen meewarig kijken naar de techniek van nu. De wereld zal er anders uitzien, beter hoop ik. Er zullen dingen verdwijnen, gezellige zoals winkelstraten, en slechte, zoals vervuilende fabrieken. Maar in Heerenveen zal nog steeds gevoetbald, geschaatst, geruzied, gehuild, genoten en geleefd worden. Mensen veranderen niet.

Auteur

Harry de Jong