Mijn favoriete boek: Een Vrouw Op De Vlucht Voor Een Bericht van David Grossman

Heerenveen

In de rubriek ‘Mijn favoriete boek’ vertelt Duck m. Rijkes over zijn favoriete boek: ‘Een vrouw op de vlucht voor een bericht’ van David Grossman.

De vorm die de schrijver David Grossman voor zijn verhaal Een Vrouw Op De Vlucht Voor Een Bericht koos, lijkt op die van een roadmovie. Zijn hoofdpersonage Ora is een Israëlische vrouw van rond de veertig jaar. In haar huis heerst een feeststemming en zij heeft de lievelingsgerechten voor haar jongste zoon bereid nu hij uit dienst komt. Dan confronteert hij haar met de mededeling dat hij opnieuw getekend heeft voor een volgende dienstperiode, terwijl zij afgesproken hadden om samen een trektocht te maken. Haar wereld stort ineen en een doemscenario ontwikkelt zich voor haar ogen. Wanhoop maakt zich van haar meester en zij ziet voor zich hoe er aan haar deur geklopt wordt en er drie personen op de stoep staan. Volgens het gebruikelijke patroon zijn dat twee militairen en een arts. Deze legerofficieren delen haar mede dat haar zoon gesneuveld is. Dit bericht wil zij koste wat kost ontlopen. Zij pakt beide gevulde rugzakken op, sluit haar huis af en gaat naar Avram, de vader van haar jongste zoon. Avram is geestelijk en lichamelijk een wrak ten gevolge van talloze martelingen die hij eerder in krijgsgevangenschap heeft ondergaan. Met hem wil zij de trektocht maken die zij voor zichzelf en haar zoon had voorbereid. Zij slaagt erin deze vroegere jeugdliefde uit zijn lethargie te wekken en samen maken zij te voet een tocht door het Gallileïse landschap. De schrijver laat de lezer meegenieten van het bekoorlijke panorama van dit landschap. Tijdens deze wandeltocht waarbij er veel geklommen en afgedaald moet worden, ziet Ora tot haar vreugde dat haar wandelpartner steeds actiever en vitaler wordt. Ora is voorzichtig en vermijdt iedere intimiteit. Wel vertelt zij hem dag aan dag gebeurtenissen uit haar persoonlijke leven en belevenissen van haar gezinsleden, waarin de jongste zoon dikwijls de hoofdrol krijgt toebedeeld. De vader heeft het bestaan van zijn zoon al die jaren totaal genegeerd. Zij wil door de verhalen die zij over hun beider zoon vertelt, hem voor zijn vader tot leven brengen. Totdat zijn belangstelling zodanig gewekt is dat zij zich met een schok realiseert dat terwijl de vader tot leven komt, zij beiden misschien hun zoon aan het verliezen zijn. David Grossman heeft, terwijl hij dit boek schreef, zelf zijn jongste zoon verloren in een recente oorlog in het Midden-Oosten. De zoon belde geregeld met zijn vader en vroeg dan hoe het boek vorderde en wat David zijn personages zoal aangedaan had. Opzienbarend voor mij was de confrontatie met een schrijver die in staat blijkt te zijn om de gemoedstoestand van zijn vrouwelijke hoofdpersoon zo weergaloos mooi te beschrijven. Ook hoe zij terugkijkt op de jaren dat zij de ontwikkeling van haar jonge kinderen meemaakte en beleefde is een ontroerend verhaal. Nostalgie overviel mij. In de periode dat ik in het hospice in Heerenveen werkte, raakte ik in de ban van dit boek van David Grossman. Ik probeerde mijn collega vrijwilligers ook hiervoor warm te maken. De reacties van deze lezers waren heel verschillend en dat vind ik nu juist zo boeiend. Deze rubriek komt tot stand in samenwerking met de Bibliotheek Heerenveen, Stichting Literaire Activiteiten Heerenveen en Boekhandel Binnert Overdiep.

Auteur

Redactie