Veenbranden: paar weken ziekenhuis

Heerenveen

Een paar weken ziekenhuis leert je de wereld van een heel andere kant bekijken. Een kleine wereld, dat wel.

Je gaat mee in het ritme van de dag- late dienst- en nacht roosters. In het ritme van het langskomen van de kar met drinken, met maaltijden. Je leert de namen van de verpleegkundigen kennen. Na zo’n toch betrekkelijk lange opname worden het een klein beetje vriendinnen van je. Want ja, mannelijke verplegers zijn er niet zo veel. Die blijken allemaal door te willen stromen naar hogere functies. En waarom ook niet. Waar ik altijd met veel plezier naar keek is de enorme deskundigheid. De praktische instelling, het kunnen en willen aanpakken. Een beetje lanterfanten is er niet bij. Er moet tempo gemaakt. Dat is een kunst apart. Hard werken en toch de patiënten het gevoel geven dat je alle tijd van de wereld hebt. Wat ik ook opvallend vond is de teamgeest. Het even elkaar helpen, even iets samen doen. Eén ding is me niet duidelijk geworden tijdens mijn ziekenhuisopname. Waarom in vredesnaam laat men alle klokken in de nachten langzamer lopen. Het maakt de nachten, die toch al niet leuk zijn, dubbel zo lang. Je hoort nogal eens van ex-patiënten dat ze, weer thuis, een beetje heimwee hebben naar het ziekenhuis. Ik heb mezelf dat proberen te besparen. Waarom zou ik energie steken in dat soort gevoelens terwijl je beter blij kunt zijn met het weer in je eigen omgeving zijn. En, hopen dat je daar niet weer terecht komt. In dat ziekenhuis. Oeral thûs mar thûsitbêste.

Auteur

admin