Recensie: expositie Drawing Front

Heerenveen

Expositie “drawing front”, diverse werken van verschillende kunstenaars, bij Melklokaal, Heremaweg 20-1 in Heerenveen. Tot 2 mei.

“Tekenen krijgt in de huidige tijd in musea relatief weinig aandacht. Deze veronachtzaming is in tegenspraak met wat er op dit moment in de beeldende kunst gebeurt. Er zijn veel jongere kunstenaars die het tekenen weer lijken te hebben ontdekt.” Dat zijn  de openingszinnen op de website van Drawing Front. De initiatiefnemers van deze kunstvereniging willen het hedendaagse tekenen onder de aandacht brengen en zochten daarom samenwerking met kunstenaarsinitiatieven in heel Nederland. Melklokaal in Heerenveen is één van de twintig deelnemende instellingen, die met elkaar een heus landelijk offensief vormen. Elke instelling geeft zijn eigen invulling waardoor er een enorme variëteit aan presentaties is ontstaan. Melklokaal toont in een groepstentoonstelling tot 2 mei wat mogelijk is in de techniek van het tekenen. Een grote verscheidenheid aan voorstelling derhalve. Niet altijd is er de herkenning met het afbeelden in potlood of krijt. Dan heeft het meer weg van schilderen met waterverf of handwerken met textiel. Maar over het algemeen houdt een ieder zich wel bij de leest. Interessant is wel dat er van de tien getoonde kunstenaars enkele zijn die in dit vakgebied het experiment niet uit de weg gaan en zich niet houden aan primair tekenen. In de rij geëxposeerde werken komt de bezoeker in elkaar gezakte constructies tegen, die symbool lijken te staan voor een falen van de industriële revolutie. Maar ook gedroomde omgevingen, schilderingen die lijken te verwaaien en geen ander verhaal hebben dan dat de aapjes terugkijken. Onberedeneerd opgezette landschappen met onmogelijke rotspartijen en weelderige groeisels. Illustraties die nergens op slaan maar ergens toe dienen. Apart als schets, cartoon of tekening in de kantlijn nauwelijks te doorgronden maar groepsgewijs gehangen indruk makend. Oefeningen die in een eerste jaar van de kunstacademie voorbij komen: lijntjes onder elkaar trekken en buigen zodat in vlak een reliëf ontstaat. Maar Lisa de Goey zet de lijnen keurig recht onder elkaar en wisselt van puntdikte om er een werkend contrast in te brengen. Ander werk van haar hand laat strakke lijnen over elkaar lopen in een cirkelvorm en noemt dat 300 minuten, wat zal staan voor de tijdspanne waarin het werk tot stand is gekomen. Het meest opvallend in Melklokaal op dit moment is een compositie van André de Jong dat haaks lijkt te staan op de tekentechniek. Hij knoopte een wandkleed, waarin eigenlijk is getekend met onder meer touw, gaas en plastic. Het werk, dat naast zijn “gewone” tekenwerk voor de tentoonstelling is meegekomen, oogt imposant en prikkelt de zintuigen doordat scherpe spijkers het kader vormen. Indruk maakt ook de collage van tekeningen die Jochem Hamstra maakte voor een bijzondere uitgave in boekvorm. Het is een beeldverhaal als film noir in potlood op papier. De vormgeving laat zich verhalend lezen in veelal broeierige tekeningen. Hamstra blijkt een begenadigd tekenaar, die hier in opmaak welhaast op een hoogtepunt komt. Het lijkt of het naakte model als opium op zijn kunnen werkt. Verder valt er werk te zien van TjibbeHooghiemstra, Elma Alkema, Machteld van Buren, Arjan van Es, Esther IJssels, Astrid Nobel en Gijs Deddens. Jurjen K. van der Hoek -------  

Auteur

Harry de Jong