Recensie: Sigrid Hamelink maakt geen gemeenplaatsen

Heerenveen

Expositie beelden in open atelier van Sigrid Hamelink bij het Batavushuisje, Heirweg 57 in Nijeholtwolde. Tot en met 1 mei.

De menselijke figuur is een niet te stelpen bron van inspiratie voor het werken van kunstenaar Sigrid Hamelink. Niet de wezenlijke vorm van die mens, maar de abstracte natuur ervan. Het zijn wel mensfiguren die ze afbeeldt, maar deze verschijningen staan symbool voor een gevoel of handeling meer dan dat het pure lijven zijn.In het Batavushuisje, waar Hamelink open atelier heeft en dus haar werk laat zien, zijn de uitdrukkingen op het oog stuk voor stuk bekend en herkenbaar, maarniets is wat het lijkt. Sirenen, zilveren zangeressen op een zwarte rots, galmen onhoorbaar hun lied door de ruimte. De neuzen fier in de hoogte, zonder ogen met gesloten mond. De houding spreekt boekdelen. Hoewel de pose van de beelden extravert schijnt, zijn de vormen toch voortdurend introvert en enkel in samenspraak met zichzelf. Het contact is er enkelop emotioneel niveau. Kleine witte figuren vallen in hun nietigheid weg tegen het blanke van de muur. Zuiver model staand voor wat Hamelink bedoeld. In vorm de mens, maar in wezen een abstracte emotie. Kiezelstenen door de stromende inspiratie geslepen. Kiezels opgeprikt aan een plank door de vlinderverzamelaar. In een rij gehangen lijken de kiezels elkaar aan te spreken. Maar stenen maken geen geluid, uiten zich dan door vorm en model. Harmelink laat ze hangend liggen, niet groepsgewijs maar netjes op een rij zonder samenhang. In de grote, nagenoeg menshoge, houten beelden wordt de dramatiek verder opgevoerd. Tot een hoogtepunt komt het dan in de figuur dat staande op een omgeslagen boot om hulp roept. Alle actie speelt zich af rond de opengesperde mond. Uit de houding spreekt hulpeloosheid, je ziet de angst en voelt de vertwijfeling. Een handzaam symbool voor de niet aflatende vluchtelingenstroom. Over het algemeen zijn de figuren van Hamelink onzijdig. Een enkele keer krijgt de vorming tot de vrouw in het jonge lijf van een meisje gestalte. In een voortgaande pose staat op een ruw stuk hout vastgenageld een meest gespleten persoonlijkheid. Het voelt zich dier, maar is mens. Het dubbele gezicht in een januskop beschouwt de omgeving als een uil. Een figuur lijkt door de wand te stappen. Een figuurlijk kind met een eend op het hoofd schijnt een allegorie. De natuur in de vorm van een dennenappel is trofee. Niets is wat het lijkt. Het ondersteboven hangende zwangere lijf schudt in die houding het zinnebeeld van vruchtbaarheid en moeder aarde af. Hamelink wil geen gemeenplaatsen maken en zet zich met dit beeld daarvan af. Op de verduisterde zolder staat in het licht van videobeelden een figuur van kippengaas. Door de wit porseleinen bladvormen die in het transparante lijf zijn geprikt schijnen de kleuren van de eerder gefilmde beuk in de tuin naast het huis. De plankenvloer werkt mee als scherm voor de geprojecteerde gang van de seizoenen. De installatie is vooral meditatief doordat het zonder geluid gaat. In de betrekkelijke stilte kan de bezoeker er helemaal tot rust komen, wegzweven, dagdromen. Jurjen K. van der Hoek -------     Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com

Auteur

Harry de Jong