Veenbranden: Kindsoldaten

Heerenveen

Zaterdagmorgen, zoals gewoonlijk ging ik even naar de bakker om de hoek voor een heel vezelbrood. Een van de wel veertig soorten brood die er in de aanbieding zijn.

Zo om een uur of elf is het er gezellig druk. Aan beide kanten van de toonbank. Je komt er op dit moment van de week vaak bekenden tegen. Een leuk moment voor een praatje of om even om je heen te kijken naar wie er nog meer boodschappen komt doen. De kleinste kinderen krijgen steevast een half kadetje. "Wat zeg je dan?" Er is niets veranderd. Zo kreeg ik destijds ook steevast een half bolletje of, bij de slager, een plakje worst. Een sfeer van dorpse gemoedelijkheid en gezelligheid. Geduldige klanten, twee schattige meisjes van een jaar of zes, in feestelijke jurkjes en rolschaatsen aan, op het bankje... Allemaal heel vredig tot het moment dat een charmante jonge moeder, in de twintig, met twee kinderen binnenkomt. Jongetjes met kleurige plastic mitrailleurs. De koters van een jaar of vier/zes richten hun ratelende wapens op de niets vermoedende wachtende klanten, alsof ze een gruwelijk drama willen aanrichten. Parijs, Brussel, Syrië, een rustige Amerikaanse High School. Het flitst door m'n gedachten. Geen klant reageert, iedereen wacht z'n beurt af. De jongetjes richten zich, omdat niemand meedoet, daarna op beide argeloze meisjes, die, evenmin als de jonge moeder, helemaal niet reageren. De jochies volharden, en hun wapens ook. Rètètètèt...Wat een walgelijke situatie. Is dit Oranjewoud? Ik aarzel of ik niet onmiddellijk vertrekken zal, voel me geëmotioneerd en heb het er even over met een wat oudere dame. Die haalt de schouders op van tsja, dat vinden die kinderen nou eenmaal leuk... Maar het ìs niet leuk! Geen kind komt uit zichzelf op het idee anderen die je niet kent dood te willen spelen. Wie koopt dit soort speelgoed voor een kleuter, moedigt dit spel aan?? Ik ben naar huis gegaan. Geraakt. Padapikirsaya

Auteur

admin