Veenbranden: hetze van brave burgers

Heerenveen

De afgelopen weken was er landelijk veel opschudding nadat Sylvana Simons zich meldde om zich actief met politiek bezig te gaan houden. Op Facebook las ik daarna de vreselijkste ideeën. Daar kun je de social media de schuld niet van geven. Die geven alleen maar door wat mensen bedenken. Denken?

De telefoon is niet verantwoordelijk voor dat er nare dingen worden gezegd en ook het krantenpapier draagt geen schuld. Stomverbaasd zag ik dat vrienden steun gaven aan schaamteloos racistische uitingen. Vrienden, niet alleen zogenaamde Facebook-vrienden, maar mensen die ik waardeer en met wie ik in het dagelijks leven omga. Facebookvrienden kun je 'ontvrienden', schrappen, omdat je er niets meer mee te maken wilt hebben. Maar morgen kom ik diezelfde mensen weer tegen. Op straat in Heerenveen. We zijn gewend elkaar vriendelijk te groeten, even een praatje te maken, komen misschien wel bij elkaar over de vloer. Die zullen er niets van begrijpen wanneer ik hen ontvriend. Ze zullen niet begrijpen dat ik geschokt ben over wat ik dezer dagen hoor en lees. Zet het zoden aan de dijk om een gesprek met hen aan te gaan? Ik vrees van niet. Maar één Facebook-vriendin, een heel goed opgeleide dame, kennis van maatschappelijke zaken, ga ik vandaag toch maar even bellen. Ik wil haar zeggen hoe geschokt ik ben, dat ik aan de Duitse Kristallnacht van 9 op 10 november 1938 moet denken, aan haar Joodse man en hoe zijn ouders de oorlog in gingen en hebben overleefd. Zal ik voorstellen haar Bram ook door een boze massa te laten uitzwaaien op de trein naar …? Ik zal haar vertellen waarom ik haar ontvriend en waarom het huilen me nader staat dan het lachen. Ik vrees dat de meeste mensen uit mijn omgeving die aan dit digitale oproer meedoen dat niet begrijpen. Dat was in 1938 niet anders. Padapikirsaya

Auteur

Redactie