Recensie: Op kousevoeten door Melklokaal

Heerenveen

Tentoonstelling “Can’ttouchthis”, schilderijen van Henrik Kröner en “in a world of whipped cream”, installatie van Joyce Zwerver bij Melklokaal, Heremaweg 20-1 in Heerenveen. Tot 13 juni.

Kunst is niet om aan te raken en zeker niet met de handen. Enkel de ogen mogen vastleggen, de blik mag het betasten, het zien mag voelen. Henrik Kröner geeft het in zijn expositie bij Melklokaal ondubbelzinnig aan: can’ttouchthis. Een rode lap om de werken juist wel schichtig te bepotelen. Dan voel je de kunstenaar niet op ruitjespapier werkt zoals dat gedacht is, maar zijn kunststukken wel degelijk doet op doek. Zo dicht op de feiten gedrukt zie je dat elk vakje in kleur gearceerd is. Een enkele kleur voor ieder vakje. De duizenden vakjes op een enkel doek zijn zo bewerkt. Soms feller aangezet dan weer licht gekleurd of ongekleurd gelaten. Van dichtbij zie je het monnikenwerk dat tot een groot zichtbaar geheel komt. Enkele stappen terug in afstand wordt het abstracte beeld duidelijk. Dan vloeien de kleurelementen ineen en vormen zich getinte wolken. Beter is het de werken onder een hoek van 45 graden te beschouwen. Dan komt de kleurglans mooier tot uiting en gaat het werk leven. Iedere compositie heeft een eigen karakter, een persoonlijke sfeer. Waarbij ieder pixel, elk vakje, een eigen volwaardige inbreng heeft. Geen enkel hokje, amper een vierkante centimeter, heeft en krijgt meer aandacht dan het andere. In het grote geheel vloeien ze als de druppels in een wateroppervlakte tot een stroom van zeggingskracht. Je kunt je ongegeneerd laten meevoeren, totdat je merkt dat iedere compositie een verklarende titel heeft. Dan opeens spat de zeepbel uiteen en is de betovering verbroken. En wanneer de schilder dan tureluurs is van de vakjes en door de ruitjes het doek niet meer ziet, leeft hij zich uit in daaraan tegengesteld werk. In de keuken van Melklokaal hangen daarvan enige voorbeelden. In een wilde passie om de naderende krankzinnigheid af te wenden gooit Krönerfiguraties op het ruitjesdoek. Het heeft nauwelijks kracht en spreekt weinig. Het is een afleiding die niet expositiewaardig is naast het andere werk. Bekomen van die schrik kan de bezoeker zich in room op de verdieping behaaglijk wentelen in de installatie van Joyce Zwerver. In a world of whipped cream oogt de witte ruimte als het binnenste van een orgaan. Je gaat er door de knieën, je maakt je klein. En het heeft de warmte van een baarmoeder. Het zachtheid van stof uitstralende witte plastic is gelobd aan de wanden en de vloeren bevestigd. Zelfs de ramen zijn bedekt waardoor, als de deur wordt gesloten, je jezelf in het holst van de installatie kunt begeven. Wel op sokken of met blauwe hoesjes om de schoenen. En betreden is op eigen risico. Jurjen K. van der Hoek -------  

Auteur

Harry de Jong