Interview: ,De stemming zat er weer lekker in’

HEERENVEEN

 Wat hebben Herman Brood, Drs. P, Barry McGuire, Joe Cocker en Margriet Eshuijs met elkaar gemeen? Ze hebben allemaal ooit hun piano laten stemmen door Martien van den Oudenalder (66) uit Oudehaske.

  Hij kan terugzien op een bijzonder leven. Maar de oud-Heerenvener had dan ook een bijzonder beroep. Pianostemmers zijn nou eenmaal nooit dik gezaaid geweest. Martien is inmiddels gepensioneerd, maar kijkt met plezier terug op zijn werkzame leven. Bij een kopje koffie met gebak in zijn woning aan de Jousterweg vertelt hij er met verve over.   Legendarisch is de muziekwinkel van de familie Van den Oudenalder aan de Burgemeester Falkenaweg in Heerenveen. Daar liggen ook de wortels van Martien. ,,Maar in de winkel staan was niets voor mij,’’ lacht hij. ,,Ik wilde net als mijn vader pianostemmer worden.’’ Van den Oudenalder senior was volop bereid zijn zoon die kans te geven. ,,Ik werd letterlijk door hem in het diepe gegooid. Toen ik 14 was, begon ik het vak te leren en op mijn zeventiende was ik klaar voor het grote werk.’’   Dat eerste grote werk bestond uit het stemmen van de piano voor Jules de Corte die in 1967 een optreden zou verzorgen in het Heerenveense Posthuis. ,,Man, ik was bloednerveus,’’ bekent Martien achteraf. ..Maar het ging prima. De Corte gaf me zelfs een geweldig compliment. Die jongen redt het wel, zei hij tegen mijn vader.’’   Die klus voor de blinde zanger van het betere luisterlied zou de aftrap zijn voor een langdurige verbintenis met het Posthuis: maar liefst 25 jaar zou Martien vaste pianostemmer zijn voor de artiesten die dit theater aandeden. En dat was een bont gezelschap: Van Louis van Dijk en Pim Jacobs tot Liesbeth List,  Leen Jongewaard en het Amsterdamse Volkstoneel. Ook Adele Bloemendaal maakte deel uit van dat Volkstoneel en die was bepaald niet op haar mondje gevallen, herinnert Martien zich. ,,Leen Jongewaard struikelde tijdens de repetitie over een kabel en viel tegen mij aan. Toen riep Adele: ,dat doet ie expres, die gemene flikker.’ Ja, dat was lachen. Ze maakte altijd grapjes over de homoseksualiteit van Leen. En die kom daar prima tegen.’’   In 1980 begon Martien voor zichzelf en vanuit zijn woning aan de Jousterweg bediende hij samen met zijn vrouw Immy de artiesten op maat wat betreft het stemmen van de piano. Ze beschikten over drie van deze toetseninstrumenten voor de verhuur. En ook was er een werkplaats voor de reparaties van piano’s. Martien zal nooit de avond vergeten dat hij voor de Russische vedette Ivan Rebrof in de Wolvegaster sporthal de piano moest stemmen. ,,Ik gaf hem na afloop een fles citroenjenever omdat ik wist dat hij daar van hield. Hij schroefde de dop eraf en klokte zo de helft naar binnen. Ja, die Rebrof kon er wat van.’’   Maar ook andere grootverbruikers van alcohol en drugs kwamen op het pad van Martien en zijn echtgenote. In 1979 trad Herman Brood op in de toenmalige Schouwburg en ook dat turbulente bezoekje staat voorgoed in Martien’s herinnering gegrift. ,,Herman ramde zo op de piano dat hij zeven toetsen doormidden sloeg. Maar verder een prima vent, hoor. Ik had een bijzonder leuk contact met hem. Als later zijn vleugel gerepareerd moest worden, kwam hij bij mij. Zijn manager Koos van Dijk zei later tegen mij: jij hebt ervoor gezorgd dat Herman weer achter de piano kroop.’’   Ook met de piano van Drs. P ging het mis. Martien: ,,Hij trad op in Het Pakhuis en daar stond een nieuwe piano voor hem klaar. Maar omdat het zo vochtig in de zaal was, liep dat ding helemaal vast. Ik werd van huis gehaald om het probleem op te lossen, net op mijn verjardagsfeestje. Drs. P kon er trouwens zelf wel om lachen. ,,Bij een krakkemikkige stem hoort een krakkemikkige piano,’’ zei hij.   Minder turbulent ging het eraan toe tijdens de optredens van Margriet Eshuijs in Heerenveen. ,,Ik heb haar piano bijgesteld en daarna nog jaren contact met haar gehouden,’’ vertelt Martien. De lijst met bekende namen van wie hij de zwarte en witte toetsen onder handen nam, is schier eindeloos. Barry McGuire kwam in Heerenveen nog eens zijn hit Eve Of Destruction zingen, Jaap Dekker kwam op visite, Joe Cocker zette De Veenhoop op stelten, De Dijk trad op in Thialf. En iedere keer was Martien erbij om de piano zuiver te laten klinken. Van De Dijk kreeg hij later een briefje met de tekst: ,De stemming zat er weer goed in.’  Martien lacht: ,,Daar doe je’t voor.’’ En oh ja, dan waren er ook nog de jongens van de Simple Minds. Maar daar is de pianostemmer snel over uitgepraat: ,,Stelletje zeurpieten.’’   In de loop der jaren heeft Martien de piano van binnen en buiten leren kennen. Je zou zeggen dat hij dan ook moeiteloos de ene na de andere populaire deun uit dat instrument dreunt. Niks ervan. ,,Ik kan geen noot spelen,’’ onthult de stemmer. ,,Ik heb wel pianoles gehad, maar dat werd een regelrechte ramp, ha ha.’’   Door zijn slechter wordende  gezondheid moest Martien z’n werk in 2002 stopzetten. De chronische longziekte COPPD verhinderde hem nog langer met piano’s in de weer te zijn. Maar stilzitten is er nog steeds niet bij. Martien heeft zich vol overgave op de kunst van het tekenen gestort. Hij krijgt nog steeds regelmatig artiesten en bekende Friezen over de vloer en die krijgen als trofee steevast een mooi getekend zelfportret mee naar huis. Martien: ,,Ik heb mooie jaren gehad, maar op deze manier is mijn leven nog steeds mooi.’’   Harry de Jong    

Auteur

Harry de Jong