Interview: Longarts Sanwikarja neemt afscheid van Tjongerschans

HEERENVEEN

Simon Sanwikarja, longarts in Ziekenhuis Tjongerschans, maakt zich op voor een nieuwe levensfase. Hij gaat namelijk met pensioen. ,,Iets waar ik niet direct naar uitkijk, maar waar ik wel klaar voor ben,’’ zegt hij zelf. ,,Mijn tijd in het ziekenhuis is voorbijgevlogen.’’

De longarts werd geboren in het Surinaamse Tamanredjo, een dorpje op zo’n 30 kilometer van de hoofdstad Paramaribo. ,,Ik ben enig kind en groeide op op het boerderijtje van mijn ouders. De koeien waren mijn beste vrienden. Veel ideeën over de toekomst had ik niet. Mijn rolmodellen waren de onderwijzers op school en de politieagent op straat. Dat was dus ook mijn toekomst, zo dacht ik. Ik leefde op het platteland, omringd door bos en moeilijk bereikbaar vanuit Paramaribo, dus veel meer zag je niet.”

Het liep toch anders. Na de Mulo deed hij toelatingsexamen voor de driejarige Algemene Middelbare School, eveneens in de hoofdstad. Nadat hij zijn diploma haalde, kon hij een beurs krijgen om verder te studeren in Nederland. Het werd Geneeskunde, een strategische keuze, omdat voor die studie verreweg de meeste beurzen beschikbaar werden gesteld. ,,Mijn liefde voor het vak is pas ontstaan toen ik met de studie begon.”

Met een groep van 25 Surinamers kwam hij terecht in Leiden om aldaar te starten met de studie. ,,Wat een cultuurshock”, herinnert Sanwikarja zich. ,,Wij hadden onderling veel steun aan elkaar, maar zonder familie in de buurt was ik toch erg op mezelf aangewezen.’’

Voor iemand die het land alleen kende uit boeken, had Nederland een hoop verrassingen in petto. ,,Ik weet nog dat ik op een dag de supermarkt uitliep en harde dingen op mijn hoofd voelde neerkomen. Ik dacht bij mezelf’ wat is dit nu weer?’ Hagel dus. De mensen zullen wel gedacht hebben ‘die is gek’, want ik begon keihard te lachen en naar de lucht te staren. Ook mijn eerste kennismaking met sneeuw vond ik heel bijzonder. Al die witte weilanden, prachtig.”

Na de artsenopleiding in Leiden ging Sanwikarja zich verder specialiseren. Hij ging in Rotterdam de opleiding tot allergoloog doen in respectievelijk het Havenziekenhuis en het Dijkzigtziekenhuis (nu ErasmusMC, red.). Later volgde hij de opleiding tot longarts in het Leyenburgziekenhuis( nu Haga ziekenhuis) in Den Haag.

Sanwikarja ging aan het werk op het Beademingscentrum in het Academisch Ziekenhuis Groningen (nu UMCG, red.) om zich verder te verdiepen in de longgeneeskunde. ,,Mijn voorkeur was wel om in een perifeer ziekenhuis te werken, dus dit was puur tijdelijk. Ik kon uiteindelijk in het Slotervaart Ziekenhuis in Amsterdam aan de slag, maar vlak voor ik zou tekenen belde dokter Westbroek uit Tjongerschans mij. Wij kenden elkaar van onze studie in Leiden, maar kwamen elkaar ook weer tegen in Rotterdam en Den Haag tijdens onze vervolgopleidingen. Na wat slapeloze nachten heb ik toch voor de Tjongerschans gekozen. Daar heb ik geen moment spijt van gehad.”

En zo kwam Sanwikarja vanuit de ‘bushbush’, zoals hij de omgeving van zijn jeugd beschrijft, terecht in Heerenveen. “Overal is de mens gelijk, ongeacht waar je vandaan komt. Ik heb ook nooit problemen gehad om me aan te passen aan een nieuwe omgeving, dus ook hier in Friesland niet.’’ In Heerenveen en in Tjongerschans voelde hij zich dan ook meteen thuis. ,,Wat het mooiste is aan dit ziekenhuis? Zoveel. Maar het werken met de korte lijntjes is perfect. Als ik een collega nodig heb, dan kun je hem of haar meteen bellen. Dat werkt ontzettend prettig. In een ziekenhuis hebben we elkaar nodig, een dokter kan weinig alleen. Iedereen is even belangrijk in het vervullen van zijn eigen rol. Van de receptioniste tot aan de specialist. Iedereen werkt hier met hetzelfde doel: de patiënt optimaal verzorgen, behandelen en begeleiden. Zo kijk ik ook naar mijn werk. Ik behandel geen longen, maar mensen met longproblemen. Het draait om de mens.”

Sanwikarja gaat afscheid nemen van zijn ‘tweede thuis’. ,,Het heeft genoeg voordelen”, beseft hij. ,,Ik krijg nu meer tijd om samen met mijn vrouw leuke dingen te ondernemen. Ik ben een buitenmens, dus ik ga lekker in de tuin bezig en wat vaker golfen bij mijn golfclub. En natuurlijk meer tijd doorbrengen met de (klein)kinderen. En vaker vliegen nu er een tweede kleinkind op komst is in Londen. Terug naar Suriname verhuizen gaat niet gebeuren, maar een keer teruggaan naar Tamanredjo voor vakantie staat zeker op de planning.’’

Op vrijdag 8 juli 2016 van 16.00 tot 18.00 uur is de afscheidsreceptie van Simon Sanwikarja in het personeelsrestaurant in ziekenhuis Tjongerschans(1e etage boven de ingang). (Oud-)patiënten zijn van harte welkom om Sanwikarja de hand te schudden.


Auteur

Redacteur