De Creatieve Mens: de kunst ontdekken

Heerenveen

Het heeft er altijd wel ingezeten. Op de lagere school was ze jaloers op de jongens die mochten kleien en tekenen, terwijl de meisjes een breiwerkje onder handen kregen. Ze wees later op zaterdagen wel iedereen de deur om de nacht door te schilderen. Maar moeder de kunstenaar, dat ging niet met een bewerkbaar gezin. Toen Wiesje Schaafsma een dierbaar iemand verloor, bleek het schilderen een genezende uitwerking te hebben. Ze heeft het daarna nooit los gelaten en de kunst haar niet. Nu, na 40 jaar, wil ze er wel een punt achter zetten maar kan het eind niet vinden.

“Schilderen vergt veel van mijn concentratie. Het is een inspanning en tegelijk een ontspanning. En lukt het niet, krijg ik er niet uit wat ik wil, dan vreet het energie.” Wiesje krijgt wat lessen van bevriende kunstenaars, maar zoekt verder alles voor zichzelf uit. Ze noemt het een gevecht met de materie, dat ze telkens weer aangaat. Al doende krijgt ze bepaalde technieken en schilderstijlen onder de knie: “wanneer je het veel doet, ga je het snappen. Je gaat het voelen.” Door schade en schande wijs geworden. Een geschiedenis van verandering noemt Wiesje dat. Eerst door het naschilderen van plaatjes en bestaande schilderijen, om de moeilijkheden van de kunstenaar te doorgronden. Later vindt ze een eigen stijl en geeft aan andere stijlen een eigen draai. “Ik zat op de industrieschool voor vrouwelijke jeugd, dat bestaat nu niet meer. Daar waren wel vijftien creatieve vakken, waaronder anatomie, perspectief en beelden naar de natuur. We zaten beestjes te tekenen in Artis. Met mijn man verbleef ik twintig jaar in Spanje, daar heb ik veel in opdracht gewerkt. Met anderen had ik een schilderklasje, we enthousiasmeerden en hielpen elkaar in de kunst. Maar mijn man werd ziek en toen zijn we teruggegaan. Neergestreken in Friesland, omdat het hier zo heerlijk rustig is.” Wiesje werkt in een realistische stijl. Probeert wel eens een uitstap naar de abstracte kunst te doen, maar de werkelijkheid krijgt ze niet uit haar systeem. Ze laat zich inspireren door de natuur, het landschap en de dieren en planten daarin, en door de mens. “Schilderijen ontstaan, soms lijkt het alsof ik er zelf niet eens bij ben. Mooie dingen wil ik vastleggen. Het moment wil ik pakken voordat het weer weg is. De schoonheid van de tuin, die bloemen zijn straks uitgebloeid. Eigenlijk moet je twee levens hebben, want dit is te kort om al het mooie te pakken. Er zijn nog zoveel andere dingen ook aan de orde. Ik doe nog wel wat met klei, maar beeldhouwen is te zwaar op mijn leeftijd. Daar begin ik wel aan in een volgend leven.” Het beeld is duidelijk, de worsteling zit in de strijd met verf en penseel. Welke kwast te gebruiken. Of een tandenborstel te nemen, misschien tandenstokers. “Ik pak wel eens een scheerkwast om lekker te soppen. Dan lijkt het van afstand net gras, maar is het dichtbij een zooitje. Hoe ik het schilderen doe, dat leer ik mezelf, daar kom ik zelf achter. Dat is prachtig werken. Voor de rest is het voor de jeugd, voor de jongeren, om de kunst weer te ontdekken.” Bent u creatief en wilt u mee in deze rubriek? Of kent u een persoon die daarmee wel in de krant mag? Creatief in de meest brede betekenis: van kunstschilder tot beeldbouwer en van dichter tot muzikant, van klusjesman tot tekenaar en van praatjesmaker tot plaatjesmaker. Geef naam en adres door via info@jurjenkvanderhoek.nl Jurjen K. van der Hoek

Auteur

Redactie