De Uitdaging: “Leven mooier maken"

Heerenveen

In de rubriek De Uitdaging portretten van mensen met een bijzonder verhaal en de uitdaging in hun leven. Deze keer Peter de Vries, voorzitter van de Mental Health Improvement Vietnam Foundation.

Zijn eerste kennismaking met Vietnam was in 2009. Peter de Vries (63) vertrok toen voor twee jaar naar Vietnam om daar medewerkers van lokale goededoelenorganisaties te professionaliseren. De VSO, Voluntary Service Overseas, zond De Vries naar Vietnam omdat ze daar iemand zochten met zijn achtergrond. De Vries heeft een bureau gehad voor opleidingen, training en consultancy en was beroepskeuzeadviseur. Terug in Nederland, liet Vietnam hem niet los. Voor zijn stichting de Mental Health Improvement Vietnam Foundation (MHIVN) brengt hij tweejaarlijks voor zes of zeven weken een bezoek aan het land. Geld ophalen “Toen ik voor het eerst naar Vietnam ging, trainde ik de professionals die geacht werden de doelgroep te trainen. Later, op mijn verzoek, ben ik meer met de doelgroep gaan doen. Nu is dat totaal anders. Nu voer ik in principe niks meer uit. Onze stichting faciliteert de ngo’s daar. Wij halen in Nederland geld op voor die projecten, zodat de medewerkers daar mensen kunnen helpen. En als ik dan naar Vietnam ga, dan bezoek ik de projecten en bespreek ik met het lokale bestuur en de leiding of alles nog volgens de afspraken gaat die we hebben gemaakt”, vertelt De Vries. Blindenproject Een van de projecten die de MHIVN steunt, is een blindenproject. “Het blindenproject is voor kinderen van 5 tot 15 jaar en duurt negen maanden. De eerste lessen staan in het teken van de kinderen de weg te wijzen. Ze verblijven intern, dus ze moeten op de tast kunnen vinden waar hun slaapzaal is, waar de eetzaal is en waar het klaslokaal is. Zo proberen we ze ook thuis te laten voelen. Daarna leren ze spelling en als ze dat lukt, gaan ze dat ook in braille leren met behulp van een prikpen. Vervolgens leren ze blind typen door middel van een computer met software die teksten omzet in geluid. Als ze daar goed mee uit de voeten kunnen, dan mogen ze ’s morgens naar een basisschool in de buurt. ’s Middags hebben de kinderen met elkaar sociale vaardigheden, waar ze onder andere leren waar je als blinde in de samenleving rekening mee moet houden”, licht De Vries toe. Als de negen maanden voorbij zijn, gaan alle kinderen terug naar hun woonplaats, kunnen ze instromen in de basisschool en meedraaien met de rest. Contact met mensen “Ik ben dit werk gaan doen, omdat ik me gelukkig mag prijzen dat ik tamelijk veel geluk gehad heb en geslaagd ben in mijn werk en ik vind dat mensen die niet onder die gelukkige omstandigheden leven, daar een graantje van mee mogen pikken. En de een maakt geld over naar een goed doel, ik vind het veel leuker om daar ook contact te hebben en vind het heel interessant om in andere landen te zijn. Ik vind het veel interessanter om niet als toerist de highlights te zien van het land, maar echt in de samenleving door te dringen en dat lukt vooral als je samenwerkt met elkaar. Ik prijs me heel gelukkig dat de VSO zei: in Vietnam is er vraag naar iemand met jouw achtergrond, zou je daar heen willen? Ik vond het fantastisch vanaf de eerste dag. De mensen daar kunnen ondanks de lastige omstandigheden, zo aanstekelijk blij zijn en dat ook uitstralen, dat is prachtig om te zien”, aldus De Vries. Het leven mooier maken De rode draad door het leven van De Vries is dat hij het belangrijk vindt om bij te dragen aan het mooier maken van het leven van anderen. Dat ziet hij als een uitdaging. De Vries: “Als je denkt aan uitdagingen voor de dingen die ik nu doe, dan zijn die vooral op het gebied van communicatie. Het overleg daar met mensen met een hele andere culturele achtergrond en gewoontes. Ik ben heel direct, kan snel mijn gedachtes formuleren, dat hebben de mensen daar ook wel, maar die zijn veel bedachtzamer en trager. Vooral dat heb ik in het begin moeten leren. Zij vinden het onbeleefd als je gelijk zegt wat je ervan vindt.” Rijk land Na de zomer gaat De Vries weer naar Vietnam, hij gaat dan onder andere kijken hoe het ervoor staat met een project voor alleenstaande moeders die starten met een klein bedrijfje. “Elke keer als ik dan weer terug ben in Nederland, dan moet ik me weleens inhouden als ik mensen bijvoorbeeld hoor mopperen over de bus die niet op tijd komt. Dan denk ik: mensen die veel meer redenen hebben om te klagen, die maken er een geintje van en gaan dollen met elkaar. Je kunt er wel een probleem van maken, maar dan maak je er een probleem bij. Er is veel op aan te merken, maar Nederland is een van de rijkste plekken van de wereld”, aldus De Vries. Mieke van Veen

Auteur

Redactie