Interview: Heerenveen op rolletjes

HEERENVEEN

 Als ik aan kom lopen bij haar woning in Skoatterwâld, staat ze me al bij de deurpost op te wachten. Ze zwaait en glimlacht.

‘Kom binnen.’ Behendig weerhoudt ze de hond ervan te ontsnappen. Op de keukentafel staat een moderne laptop. Aan niets kun je merken dat Lummichje Smit zondag tachtig wordt. Ze is ook niet het type dat achter de geraniums gaat zitten wachten, integendeel. ‘Ik ben een buitenmens, ik wil eropuit!’ Scootmobiel  Sinds dik een jaar heeft ze een scootmobiel. ‘Omdat ik niet meer kan fietsen. Een scootmobiel is de vervanging van de fiets. Soms ga ik even naar de supermarkt voor een boodschapje, soms ga ik even een blokje om. Een klein stukje maar, want alleen is ook maar zo alleen.’ Om die reden kwam vrijwilliger Lieske van den Bos een tijdje geleden op bezoek om samen met mevrouw Smit een tochtje te maken. ‘We zijn in het bos geweest, zij met de fiets, ik in mijn scootmobiel. Ik vond het zo mooi dat mevrouw van den Bos haar vrije tijd beschikbaar stelde. Ik dacht toen, wat jammer dat niet meer mensen hiervan kunnen genieten.’   Zo ontstond het idee van een scootmobielclub. Maar hoe vind je mensen om zoiets op te richten? Even was er een opzetje toen in mei 2015 een ‘meitinker’ langskwam, maar al snel bloedde de boel dood. ‘Het lukt niet, dacht ik, ik houd ermee op.’ Toch probeerde ze het nog een keer. ‘Ik kwam in contact met opbouwwerker Bokko Jan Huitema en toen kwam het toch aan het rollen.’ Start Maandag 18 juli was de startbijeenkomst. Onder begeleiding van Lieske van den Bos werd er een ritje gemaakt door Skoatterwâld, waar Anne Pool deskundige uitleg gaf bij bloemen en planten. Het was wel leuk, maar nog lang niet wat mevrouw Smit ervan hoopt te maken. ‘De groep bestond uit twee heren en ik. Een van de heren had een geleende scootmobiel van wel vijftien of zestien jaar oud. Hij moest al opgeladen worden, voordat we echt vertrokken. Toen we een stukje door het gras moesten, hield het ding ermee op.’ Uiteindelijk moesten er twee gemeenteautootjes aan te pas komen, om de scootmobiel en zijn bestuurder thuis te brengen. Mevrouw Smit benadrukt het belang van een gekeurde scootmobiel en een goede verzekering. ‘Mijn scootmobiel is verzekerd. All risk, net als een auto.’   ‘Misschien ben ik te negatief, omdat we al een jaar bezig zijn, maar ik ben bang dat het niet lukt.’ Zegt ze somber. Toch weet ze zeker dat er wel behoefte is aan een club. ‘Door het hele land staan er twintig scootmobielclubs geregistreerd en er zijn nog heel veel onofficiële clubs.’ Begin 2015 zag ze bij Omrop Fryslân een filmpje over een scootmobieluitje in Sint Annaparochie. ‘Met een aantal scootmobielers en een begeleider gingen ze naar de zeedijk. Op de dijk was een accordeonist die liedjes speelde die ze mee konden zingen. De tranen liepen die mensen over de wangen.’ Terwijl ze het me vertelt, loopt er ook over haar wang een dikke traan. ‘Hoe blij die mensen waren! Met zoiets simpels!’   Mevrouw Smit hoopt enorm dat het toch lukt iets in Heerenveen op te zetten. ‘Om uit de eenzaamheid te komen, om afleiding te bieden, zodat je naar buiten gaat. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die dat wil, maar mensen met een scootmobiel zitten veel binnen. Ze doen alleen het hoognodige.’ Dat is zonde, zegt ze. ‘Soms rijd ik buiten en denk ik, wat is de wereld mooi, wat is de natuur mooi. Het zou goed zijn als we er met een clubje even uit kunnen. Even door het bos, even een kopje koffie halen bij Tjaarda, of een ijsje. Misschien kunnen we wel een keer naar het museum, leuk! Iedereen kan ideeën aandragen.’   5 augustus staat een nieuwe bijeenkomst gepland. Mevrouw Smit hoopt dat er zich dan meer mensen hebben aangemeld. Belangstellenden kunnen zich melden bij het Vrijwilligers Service Punt via 0513 645881. Caleidoscoop helpt met de opstart, maar daarna zal de club zelfstandig gaan draaien. De nieuwe club heeft ook al een naam: ‘Heerenveen op rolletjes.’ Lotte Wijbrands

Auteur

Harry de Jong