Aniek Overwijk en haar konijnenparadijs

DE BLESSE

In de schuur achter haar huis in De Blesse, heeft Aniek Overwijk een konijnenopvang, ‘Het Konijnenparadijs.’

In haar vrije tijd verzorgt ze daar de konijnen die weggedaan worden. ‘Ik zou rond de zestig konijnen willen zitten, maar het zijn er nu tachtig.’  Al zeven jaar heeft Aniek Overwijk (28) een eigen konijnenopvang. Eerst bij haar ouders thuis en sinds een paar jaar in de schuur achter haar eigen woning. Ze begon ooit met het fokken van raskonijnen. ‘Ik had er van alles voor gekocht, ik had er helemaal in geïnvesteerd, maar ik heb maar drie nestjes gehad.’ Op een open dag zag ze in een opvang hoeveel konijnen er geen baasje hebben, zelfs raskonijnen ‘Ik ben er toen acuut mee gestopt. Er moeten niet nog meer konijnen op de wereld komen, dacht ik.’ In plaats van ze te fokken, vangt ze ze op. Dat doet ze in haar vrije tijd, want ondertussen werkt ze ook nog in het dierenasiel in Sneek. In de schuur staan een heleboel hokken. ‘Ik zou rond de zestig konijnen willen zitten, maar het zijn er nu tachtig. Allemaal moeten ze voorzien worden van voedsel en water en de hokken moeten schoon gemaakt. ‘Er zijn een paar vrijwilligers die helpen met het schoonmaken van de hokken, er is een pleeggezin waar zieke konijnen een langere tijd kunnen verblijven en mijn vriend timmert de hokken.’ Maar het meeste doet Overwijk zelf: het voeren, het ontvangen van nieuwe konijnen, de mail, de telefoon en de website. En de kosten. ‘We krijgen wel donaties en ik verdien een beetje aan de vakantieopvang die ik aanbied, maar dat is niet genoeg.’ Jaarlijks moet ze wel een paar duizend euro bijleggen.’ Nieuwe konijnen ‘Als ik er plek voor zou hebben, zou ik dagelijks konijnen kunnen opvangen.’ Er is een flinke wachtlijst en nog steeds bellen mensen de hele dag door. ‘Soms zelfs uit Rotterdam en Utrecht, en ik had laatst iemand die in Zeeland woonde.’ Daarnaast komt de dierenambulance langs. ‘Er worden vaak konijnen in het bos gevonden, die hebben mensen gewoon achtergelaten. Ze hebben vaak allemaal wonden.’ Nu het vakantie is, is het nog drukker. In de schuur staan meer hokken dan er eigenlijk ruimte voor is. Overwijk schudt haar hoofd. ‘Mensen gaan op vakantie en hebben geen zin om een opvang te zoeken, dan zetten ze hun konijnen gewoon uit in het bos en dat overleven ze niet.’ Dat er zoveel konijnen in een opvang terecht komen, heeft volgens Overwijk alles met onwetendheid te maken. ‘Mensen denken helemaal niet na voordat ze een konijn nemen,’ zegt ze zuchtend. ‘Sowieso moet je een konijn nooit voor de kinderen nemen. Wel óók voor de kinderen, maar niet alleen. Kinderen hebben hypes, het ene moment is het Pokémon GO, het andere moment zijn het huisdieren. Ik spreek zo vaak ouders die zeggen dat ze het konijn weg willen doen omdat hun kind er niet meer naar omkijkt, soms al na een half jaar.’ Daarbij benadrukt Overwijk dat het belangrijk is dat ze een grote ren hebben en dat ze nooit in hun eentje in het hok zitten. ‘Ik zeg altijd, “één konijn is geen konijn” of “everybunny needs somebunny”. Sommige mensen stoppen hun konijn alleen in een heel klein hokje en willen hem dan kwijt omdat hij zo agressief is. Ja, wat denk je!’ Speeddaten De meeste konijnen blijven zo’n één tot twee maanden in de opvang, dan krijgen ze een nieuw huisje. ‘Dat moet ook wel, want hier hebben ze ook veel te weinig ruimte. Dit is echt tijdelijk.’ Als mensen interesse hebben, vraagt Overwijk altijd of ze weten waar ze aan beginnen en wil ze een foto van het hok en de ren zien. En een konijn wordt nooit alleen geplaatst. ‘Veel mensen komen speeddaten met hun konijn, om te kijken welke er bij hun huidige konijn past. Ik bied ook koppelvakanties aan, dan komen de konijnen een tijdje logeren en doe ik het koppelen.’ ‘Het zou mooi zijn als de opvang in de toekomst wat leger is,’ zegt ze, ‘maar ik ben bang dat dat niet gebeurt. Ik hoop dat mensen beter gaan nadenken, maar…’ Ze is even stil. ‘Een tijdje geleden heb ik een konijn bij iemand opgehaald omdat hun zoontje het niet meer leuk vond. Ik vroeg of ik het voerbakje ook mee mocht, maar dat mocht niet. Die vrouw zei: “Misschien willen we over twee jaar weer een konijn, dan hebben we het bakje alvast.” Daar kan ik zo boos om worden.’ Toch doet ze de opvang met liefde. ‘Kijk, deze hond hebben we overgenomen omdat zijn baasje reuma had en meer voor hem kon zorgen. Voor zulke dieren wil ik er zijn. Maar ik ben nu meer een opvang voor mensen die er lekker gemakkelijk vanaf willen. Omdat de dieren anders de dupe worden, vang ik ze op. Tenslotte dienen wij altijd de konijnen en niet de mensen!’ Lotte Wijbrands   Foto: Dit was een gedumpt konijn in Wolvega, ze zat verscholen in een hol onder een flat en was ons drie dagen te slim af, maar dag vier hadden we haar door het hol dicht te stoppen en een soort fuik om het hol te maken. Ze is inmiddels al lang gecastreerd en herplaatst naar een nieuw fantastisch huisje.

Auteur

Harry de Jong