Veenbranden: mantelzorg

Heerenveen

Niet gewenst en heel vervelend, maar wel een levensles. Mijn dochter heeft haar enkel gebroken. Het is nu drie weken geleden en het heeft haar een hoop inzicht gebracht.

Hoe het is, om volkomen afhankelijk te zijn van anderen. Alsmaar moeten vragen: Wil je alsjeblieft…….. Om niet zelf te kunnen douchen, om voor je eten afhankelijk te zijn wat iemand je brengt of voor je klaarzet. Om alleen maar op de bank te kunnen zitten met je been omhoog op een dik kussen, je dagen te moeten doorbrengen met lezen, breien en andere dingen die je kan doen als je zo zit. En dat is niet veel, hoor. Want zelfs met een laptop werken is lastig als je met je been omhoog zit. Na twee-en-een-halve week kreeg ze loopgips, de genezing verliep aanvankelijk niet erg voorspoedig en ze had heel veel pijn. Gips te strak, een ontsteking erbij. Ook dat was een nieuwe ervaring. Niks willen en kunnen door de pijn, dat kan dus….Het levert een hoop begrip op voor invaliden. Dagenlang niemand zien en de deur niet uit komen. De kat geen eten kunnen geven. Naar het ziekenhuis is al een uitje. Nu ze loopgips heeft, kan ze iets meer. Afgelopen vrijdag zijn we samen ergens thee gaan drinken met een taartje erbij. De dag erna is ze met haar vriend ook ergens op een terrasje wat gaan drinken. Een hele onderneming is dat ineens. Haar vlakbij afzetten, de auto parkeren, een opgevouwen deken mee om haar been op te leggen. Twee stoelen neerzetten voor haar, een om op te zitten, een voor het been. Voor haar vriend is het ook een hele opgave, dat mantelzorgen. Naast zijn drukke baan moet hij het hele huishouden doen in plaats van het halve. En natuurlijk alles voor haar doen. Toen ze een nachtje bij mij was omdat hij weg moest, merkte ik hoe dat is. Je loopt af en aan met eten, drinken, boekjes, breiwerkjes en je verlegt de kussens, je maakt haar bed op, zet een glaasje water ernaast. Kortom je bent doodmoe ’s avonds. Ineens voel je dat het zwaar is om mantelzorger te zijn. En als daar dan ook nog bijkomt dat iemand alleen maar slechter wordt en niet beter, zoals mijn dochter, is het nog zwaarder. Jaar in jaar uit, zonder dat je het einde van je zware taak kan zien. Natuurlijk zorgen de meeste mantelzorgers met liefde. En natuurlijk hoeven we niet meer terug naar de tijd dat de overheid alles regelde en betaalde. Dat mensen zeiden: ‘Niet helpen hoor, want anders zit je er aan vast.’ Maar meer begrip, waardering en ondersteuning zou niet verkeerd zijn. Annabel

Auteur

Harry de Jong