Recensie: Kunstlokaal geeft vlak ruimte om te ademen

Heerenveen

Tentoonstelling 'Formeel en Ferm' met ruimtelijk werk van Riki Mijling en schilderijen van Aimée Terburg bij Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega-Schurega. Tot en met 13 november.

Het lukt Kunstlokaal No.8 rust in ruimte te scheppen. Met 'Formeel en Ferm', ruimtelijk werk van Riki Mijling en schilderijen van Aimée Terburg, is de ruimte relatief spaarzaam ingericht om deze kunst langs de wanden en op de vloer vrij te laten ademen. Vooral de meetkundige objecten van Mijling hebben ruimte nodig om rust te ervaren. In zichzelf gekeerd nemen ze hun plek in. Grote volumes grijpen langs elkaar en gaan de strijd met de ruimte daardoor niet aan. Maar de delen in deze interactieve kunst kunnen van elkaar worden genomen. Gaan dan schuiven of laten zich stapelen om de ruimte in positieve zin geweld aan te doen. Zo kan het beeld in iedere gewenste verhouding worden herschapen. Het bruine cortenstaal dwingt betast te worden, aangeraakt, gestreeld. Niet kijken alleen, maar ook fysiek voelen een blind mens gelijk. Maat wordt genomen en afmeting bepaald in open vierkanten die weerkaatsen in een massief blok staal. Het lijken celdelingen, waarbij de ene kubus ontstaat uit en door de andere. Een experiment verder wordt de ruimte tot vlak om met delen te schuiven en openingen te kieren als een spatie tussen woorden. Een ruimte om op adem te komen. De door Aimée Terburg geschapen ruimten in het platte vlak zijn streng gescheiden. Het wil geen landschap zijn, maar is het wel in de dynamiek van de tweedeling. Boven een strak getrokken zichtlijn als denkbeeldige horizon gebeurt er weinig op het land, maar des te meer in de lucht daarboven op het tweede gezicht. Wel versterken die afzonderlijke delen elkaar. De aarde licht op onder de donkere lucht, de wolken kleuren dramatisch boven het vlakke land. In een brede penseelstreek en een wilde lijnvoering is de schildering opgezet en oververft met een doorzichtig zwart. Zo zodat er lichte plekken durven ontstaan in de perspectivische tekening van de duisternis. Het komt toe en wijkt terug. Bolt op en vlekt weg. Een aangrijpende gebeurtenis die het licht nauwelijks aankan. Buiten, in de auto op weg naar huis, zie ik de kunst van Aimée Terburg werkelijk langs de hemel trekken. Het laatste zonlicht in de schemering kleurt de lucht licht op en geeft wolken er als donkere watten de ruimte. Precies dat is wat de kunstenaar bereikt in haar werken. Het is daarom dat in het schemerlicht dit werk haar geheimen langzaam prijsgeeft. Dan worden vormen ontdekt die eerst onopgemerkt bleven in donkere vlakken. Wekt de kunstenaar, door het veranderende licht geholpen, monochrome vlakken tot leven. Jurjen K. van der Hoek

Auteur

Redactie