Stationpoortjes Heerenveen in gebruik

HEERENVEEN

 – De poortjes op treinstation Heerenveen: dit najaar geplaatst, maar nog niet officieel in gebruik. Lang bleef de vraag openstaan wanneer ze echt zouden sluiten. Maar laatst was het moment daar!Het was een rustige, koude middag. Ik stapte de laatste tree van de stenen trap richting de perrons op en zag het direct: de zeven hekjes waren hermetisch gesloten. Potdicht. Om poortjespaniek en incheckstress te voorkomen, had de NS vijf geelgehesde medewerkers bij de poortjes geplaatst voor eerste hulpverlening. Ik moet zeggen: het zag er goed georganiseerd uit. Maar … ook een beetje sneu. Er waren namelijk niet echt reizigers. Ik zag de vijf medewerkers – 3 mannen en 2 vrouwen – wat lusteloos om zich heen kijken, met elkaar kletsen en … hee! (hier krijgen ze mij in het oog): een potentiële cliënt!! ‘Goedemiddag!’ klonk het, en ik keek in vijf aardige, lachende gezichten. ‘Hallo!’ zei ik en liep langs ze naar de poortjes. Wat best apart voelde: een gele erehaag die je vrolijk aankijkt, maar ondertussen je gezicht goed in de gaten houdt en op het punt lijkt je te gaan bespringen als je met een net iets te moeilijke uitdrukking naar de hekwerkjes kijkt. Ik haalde m’n OV-kaart uit mijn tas, liep naar een poortje en … besefte tot mijn grote spijt dat ik snapte hoe het werkte. Ik kreeg bijna de neiging de vijf een beetje te helpen. Ze een zinvolle invulling van hun werkuren te geven. ‘Nou ja! Wat is dit nu weer?’ zou ik kunnen uitroepen, en dan met beide handen radeloos aan het poortje rukken ( ‘LAAT ME ERDOOR!’ ) en proberen erover heen te klimmen, waarop de medewerkers, blij met deze eerste hulpbehoevende van de dag, met vijf tegelijkertijd zouden toesnellen, me zouden geruststellen, mijn kaart vriendelijk overnemen, de poortjes voor me openen, me galant uitgeleide doen, me ter bemoediging een gratis NS-jaarabonnement zouden aanbieden en tot slot me al uitbundig uitzwaaiend op de trein zouden zetten. Dit gebeurde in mijn hoofd. Dit gebeurde er echt: ‘bliep’ – ik stond op het perron. Soms is het leven een stuk saaier als je zelfredzaam bent …


Auteur

mijnnieuwsenco