Recensie: Drie meter landschap van Mariette van Erp

Heerenveen

Kunsthuis LOOF heeft, na de verruimtelijking eerder dit jaar, de stockmuur ingeruimd voor een extra expositiewand van 3 meter lengte.

Een witte muur die passend 3mtr.LOOF genoemd is. Daar is ruimte voor actuele ‘kleine’ wisselende solo en groepsexposities van kunstenaars waar het kunsthuis mee samenwerkt. Want er past meer op drie strekkende meter manshoog dan gedacht. Er wordt in deze makkelijk te behappen context een verrassende presentatie gegeven. Even een amuse voordat het menu wordt opgediend. Of een smakelijk toetje na het hoofdgerecht. Zo zijn er op dit moment aan deze wand tere landschap-impressies gehangen. Mariëtte van Erp kwast snel het moment op kleine panelen. Zij neemt de omgeving waar en penseelt zonder te kijken. Wat haar geest waarneemt tekent de hand uit. Een soort van blindtypen, maar dan met verf en penseel op paneel. In handen van Van Erp is het landschap inwisselbaar. Want, hoewel deze omgeving grondt in het Brabantse landschap, past het naadloos op de klei en in de wouden van Friesland. Haar streken sluiten aan bij de verstilde eenvoudige traditie van deze noordelijke provincie. De sfeer gaat over provinciegrenzen heen en stijgt uit boven gewesten. Maar de vormgeving blijft wel onomkeerbaar behoren bij de Hollandse geest, het Nederlandse schilderen. Hoewel Van Erp niet de zo voor dit vlakke land herkenbare hoge luchten heeft, haar horizon bevindt zich zelfs boven ooghoogte. Want het gaat Mariëtte om de aarde, de grond, de basis. Niet om het schijnbare niets daar boven. Met de voeten staat ze op dat landschap en voelt er zich één mee. Zij is van dit landschap, deze omgeving is van haar: het land van Van Erp. Met zekere hand bewerkt ze de panelen, krast er velden in, zet sporen van vegetatie. Het beeld is een gedachte aan het zichtbare, dat wat gezien is op dat moment en op die plaats. In enkele ogenblikken krijgt de waarneming vorm. En soms is de kunstenaar even verbaasd als dat de toeschouwer later zal zijn. Verwonderd over dat in zo weinig trefzekere lijnen en streken een herkenbare omgeving kan worden neer gezet. Een expressief uiten, een rap commentaar. Delen worden overschilderd met snelle vegen, waarbij wel nauwgezet een lichttoets is bedacht. Een enkele haal met de achterkant van het penseel kan in de vaart een rustpunt oproepen. Strak bewerkte velden, ontbladerde bomen, een snelle opzet waarin details overbodig raken. Het moment moet in een tel vereeuwigd zijn. Dat leeft daarna verder in de tijd der gedachten van de toeschouwer: de kijker in LOOF en de koper thuis, straks. Jurjen K. van der Hoek -------

Auteur

Harry de Jong