De Creatieve Mens: niet kenbare vormen

Heerenveen

“Ik zet een niet kenbare vorm neer, waarbij toch het gevoel opkomt dat je naar iets kijkt wat je kent.” Als kind is Marije Bouman vol van sprookjes en tekent ze fijnzinnig kenbare figuren. Op de academie is ze bezig met mythisch denken, met vormen die niet direct herkenbaar zijn maar waar een betekenis aan gekoppeld kan worden. Het een heeft met het ander te maken en loopt als een rode draad door haar creativiteit. Zo komt Marije bij de onduidelijke en wazige wereld van mist en nevel uit.

“Ik teken niet naar de waarneming. Uit de omgeving pak ik elementen die spannend zijn. Maar het komt pas tot recht wanneer ik het niet direct voor me heb. Uit mijn hoofd visualiseer ik dat beeld op doek of op papier. Het zichtbare is in mij gekatalyseerd, anders verzand ik in details die er niet toe doen.” Na de middelbare school kan Marije kiezen uit het conservatorium en de kunstacademie. Ze speelt niet onverdienstelijk altblokfluit, maar kiest voor de beeldende kunst. “Ik kan niet anders dan met dingen bezig zijn die me helemaal mee kunnen nemen. Muziek en kunst kunnen dat, daar zit ik helemaal in. Vooral licht en schaduw inspireren me. Het zijn geen concrete dingen, maar het is beweging en het is ruimte. Ik probeer voor mezelf een wereld te openen die mij meer ruimte geeft. Eigenlijk probeer ik in mijn werk de ruimte op te rekken en daar gebruik ik die genoemde elementen voor.” In de mist zijn de grenzen niet kenbaar, daar kun je mee spelen. Zo, dat die begrenzing er niet meer toe doet en het een enorme ruimte geeft. Achter de bereikbaarheid van het zicht, gaat het niet kennen eindeloos door. “Het maakt me niet angstig. Ik vind het prettig wanneer ik juist zie dat er altijd een gebied is wat niet kenbaar is. Het niet kenbare stelt mij gerust. Mist is beschermend: jij kunt niet ver kijken, maar je wordt ook niet gezien. Het is verhullend, je kunt je erin verstoppen. En het is mystiek. Mijn werk is mysterieus. Mistig, maar ook heiig. Het moet niet scherp zijn. Zo stemt de ochtend optimistisch en de schemer in de avond melancholiek. De nacht is ook zo’n verhullend moment, dat je niet goed kunt onderscheiden wat je ziet. Terwijl je in de nacht wat de hemel betreft, veel verder kunt zien, wel tot de sterren zo ver en dat lukt je overdag niet.” Haar werk staat en valt bij het licht, maar zeker ook bij de schaduw. Want zonder schaduw is niets te zien. Marije zoekt in een bepaald landschappelijk gebied het ongrijpbare dat ze niet kan benoemen, en daarom is er het beeld waarin ze dat uitdrukt. Een grensgebied tussen het kenbare en het niet kenbare. “Fysiek doe ik dat in meerdere lagen over elkaar, maar ook in betekenis is mijn werk gelaagd. Net als de sprookjes, onder dat wat wordt verteld zit een andere vertelling. Wat ik maak is ongrijpbaar. Het verdwijnt aan de horizon van het zichtbare in vooral grijzen. Ik creëer een illusie op het platte vlak. Een reflectie van iets wat ik in mijn geest heb gezien.” Bent u creatief en wilt u mee in deze rubriek? Of kent u een persoon die daarmee wel in de krant mag? Creatief in de meest brede betekenis: van kunstschilder tot beeldbouwer en van dichter tot muzikant, van klusjesman tot tekenaar en van praatjesmaker tot plaatjesmaker. Geef naam en adres door via info@jurjenkvanderhoek.nl. Jurjen K. van der Hoek

Auteur

Redactie