Veenbranden: Ik zal handhaven

Heerenveen

Rijd ik met de auto over de snelweg via Lelystad naar huis, naar Heerenveen, dan gaat dat doorgaans in een behoorlijk tempo. De teller geeft dan duidelijk meer aan dan ter plekke gereden mag worden.

Ik volg de Tomtom, of hoe dat doosje ook heten mag, die is nauwkeuriger. Met de cruise control op, of net iets over, de toegestane snelheid, schiet het lekker op. Ter hoogte van Emmeloord zit er een flinke bocht in de weg en gaat de toegestane snelheid even flink omlaag. Ik maak er een gewoonte van me daar bij aan te passen. Wie dat niet doet (iedereen doet ‘t, dus…) wordt gewaarschuwd dat hij/zij te snel gaat. Inderdaad 70 km/u is even langzaam, maar ik, gekke Gerritje, houd me er doorgaans aan. Ik ken een vergelijkbare verkeerssituatie in Duitsland, kwam daar vaak langs. Daar geen waarschuwing, maar gewoon een bon. Logisch, lijkt me. In Nederland blijkt handhaven van wetten, om de een of andere reden, steeds een groot probleem. Appen op de fiets is link, maar kennelijk niet te verbieden, want niet te “handhaven”. Wat een flauwe kul. Wie al append op de fiets bij een ongeluk betrokken raakt is domweg stom, fout en de klos. Dat is vast te stellen. Wat is dat nou? De wapenspreuk, het motto, van Nederland, is sinds 1815 “Je Maintiendrai”, “Ik zal handhaven”, maar nou nèt in ons land kan niet gehandhaafd worden! Een vrijbrief voor chaos. Overigens, Willem van Oranje nam deze leus in 1565 uit Frankrijk mee naar ons land. Toen de familie “de zaak” kreeg kwam de leus mee. Niet om wetten te handhaven, maar ter wille van  “deugd, adeldom, de hoogheid van mijn (Willem de Zwijger’s) naam, de eer, het geloof en de wet van God, van mijn vrienden en mij. Ga er maar aan staan. Voorlopig fiets ik rustig tegen het verkeer in of over het wandelpad naar de supermarkt aan het Akkerplein. Ik app niet en m’n fietsbel doet ‘t! Padapikirsaya

Auteur

Harry de Jong