De Creatieve Mens: schilderen als passie

Heerenveen

“Als ik in een vakje zit dan krijg ik het benauwd.” Auke Hartstra is graag in het vrije veld. Buiten, om inspiratie op te doen voor zijn schilderwerk. Het landschap, zijn omgeving. De mensen, langs de straat. Het licht geeft hem invallen om andere werken op te zetten.

Auke is een geboren boerenzoon, maar ziet niets in het boerenbedrijf. Althans, hij wil geen veeboer worden zoals zijn vader (“ik heb zoveel met beesten, dat ik nog geen koe kan verkopen”). Zijn passie ligt in de kunst, maar zijn ouders willen hem een vak laten leren. Auke wordt aanvankelijk bouwkundig tekenaar en krijgt later een functie bij de overheid. Maar zijn schilderspullen wachten op zolder om ooit eens weer opgepakt te worden. Na het overlijden van zijn vrouw, drie jaar geleden, lijkt de tijd daarvoor rijp. Hij zoekt kennis en vaardigheden bij diverse academisch geschoolde kunstenaars en slorpt de technieken vervolgens gretig in zich op. “Mijn verhaal is heel breed. Het is de poes van mijn dochter. Het zijn de keurmeesters bij de Fryske hengsten, het is het publiek bij de Boerebrulloft. Door de tsjems met juk van mijn vader vast te leggen heb ik contact met hem. Het Lytse Wiid, daar loop ik zo vaak langs en opeens zit het in mijn vingers. Maar ik moet een coach hebben, en een versneld leerprogramma. Er is kennis die ik niet nodig heb, maar andere dingen moet ik beslist wel weten. En ik moet vaardigheid krijgen door veel te werken. De kennis haal ik van verschillende kanten, want ik wil leren kijken door verschillende brillen. Op dit moment werk ik impressionistisch, maar stel me voor dat mijn stijl straks de abstracte kant op gaat. De kant van het fotografisch realisme wil ik niet op, ik hoef niet super figuratief te schilderen. Maar het zijn wel mooie dingen om eerst op te pakken.” Hij wil zich niet zetten naar een meester. Weet dat hij wordt beïnvloed, maar wil naar een eigen kleurenpalet en een eigen manier van schilderen. “Op dit moment is het heerlijk om iemand achter de hand te hebben, wanneer ik met de kop tegen de muur loop. Mijn docenten moeten eerlijk zijn, me de waarheid over mijn schilderen vertellen. Het is een ontwikkeling, ik ben in beweging. Wat ik wil, kan ik nu nog niet in kaart brengen. Het gaat ergens naar toe. Het moet zover komen dat ik zelfstandig kan werken.” Auke past niet in een vakje. Met zijn schilderen niet. Maar ook met zijn andere ‘hobby’, theologie, niet. Hij laat zich protestants scholen, maar belandt in de evangelische hoek en is zestien jaar voorganger. “Ik durf wel eens wat andere dingen te zeggen, de zaak op een andere manier te benaderen. Maar ik predik niet de revolutie. Ik voel me fijn op deze plaats waar ik woon. Ik heb een groentetuin en houd van lekker koken. Soms maak ik de gekste dingen: grauwe erwten met olijven.” Hij bewandelt niet de gebaande wegen, loopt ook eens uit de pas of slaat een andere weg in. “Dat is mijn leven. Ik ben enigst kind, een eenling. Daar moet ik een weg in zoeken.” Bent u creatief en wilt u mee in deze rubriek? Of kent u een persoon die daarmee wel in de krant mag? Creatief in de meest brede betekenis: van kunstschilder tot beeldbouwer en van dichter tot muzikant, van klusjesman tot tekenaar en van praatjesmaker tot plaatjesmaker. Geef naam en adres door via info@jurjenkvanderhoek.nl. Jurjen K. van der Hoek

Auteur

Redactie