Recensie: Expositie in De Prokkeamer

MAKERS IN

DE PRONKKEAMER ZOEKEN TOT HET BEELD KLOPT

Kunstenaarszijn in hunwerk op zoek.Op zoek tot het beeldklopt.Wanneer het punt, datalles in de compositie op de plaatsvalt, is bereiktblijft abstract. Voor de kunstenaarzelfligt die andersdanvoor de beschouwer. De kijkerneemtaandat het kloptwathijziet, want de kunstenaarheeft het alduszoachtergelaten.De kunst, het kunstmaken is altijdeenzoektocht. Eengroeiook, meernogdaneenzoeken. Binneneenenkelkunstwerk is het zoekennaar het moment dat het klopt, de puzzelsluit. Maar ookdan is het eengroeinaardatene punt, naar de volwassenheid van datenkelebeeld. De beeldmakers Rob van der Kleij en Hieke van der Veenvertegenwoordigenzich op dit moment in de HeerenveensePronkkeamer met beelden en reliëfs. De beeltenissenworden door elkaargebruikt. Rob schildert met gepatineerdbrons tot versimpeldebeeldenontstaan, die zichuit het plattevlakomhoogwerken. Hijversimpelt het beelddathijziet of heeftgezien.Zokomt het in eenvreemdeatmosferische context testaan. Vooralwanneer het eenlandschapbetreft en minder plaatsbepalend is, kun je alskijker je er in begeven, kun je onderdeelworden van het beeld. Voert het de gedachtemee in de tijd van het moment.Geenenkeletel,  maarjuisteenaaneenschakeling in de tijdsruimte. Het landschapzonderperspectief, dus in versimpeling abstract, spreektaan.Zodraeenfiguratiekenbaar is, is datzekere punt nognietgevonden. Dan is de huideromheenwelmooi in evenwicht, maar halenwadlopers of schaatsers het sterkebeelddaaruit. Dan klopterietsniet. De twee elementen die De Deelen in de ruimtevormenzijn in titelplaatsbepalend, maar kunnen in beeld van alleplekkenzijn. Eenprachtigiel maar bovenaltochookfermbeeld.Alsaangespoeldwrakhout, opgedokenturfresten.Het heeft van allekantenzicht.Er is geenvoorkant en het kentgeenachterkant. Het staat in de ruimte: het klopt! Zoook is dat het gevalmet het object De Deelen 2. Kleiner, met afgestomptehoutachtigepalen op stukkengrinttegel. Prachtigdat Rob dit in bronsweettesuggereren. Door de tijduitgemergeldhout. Hieke van der Veenlaatveelbeeldenzien die de ruimteinnemen. Torso’s en Venus waardigegestalten.Rauw met ruigehuid, maar ookteer en glad gepolijstelijven. Weelderiggevormdefiguraties die zich los werkenuiteenblokweerbarstigeruwesteen. Esthetischgevormd, met mooiebelijning en fijnzinnigeafwerking. Techniek en uitwerkingkloppen, maar mijnsinzienszijn de uitdrukkingenwat al tebraaf. Erschijntgeenzoektocht, want alleslijkttekloppen. In de titelsechterkanHiekedanweerwelzoekendezijn. Het geefteenomschrijving van wat in de uitbeelding maar ampergevondenkanworden. Het is haargevoel in beeldbijdatwoord of die aanduiding, die door de buitenstaander maar nauwelijkskanwordeningeleefd. In de ruimte was ze al uit het plattevlakgekomen, maar in reliëfvindtzedatkloppende punt tochnognietecht. Door het breken van de huidvormtzichechterleven in de dodesteen. Er is voldoende detail in de versimpelingomtewetenwat je ziet. In gips met “geblokt en gemazzeld” vindtzeevenweleenvoud in veelvoud. Datbegintdanookmeerkunstzinnigtekloppen. Het vrouwenlijfwerktzichrobuustkubistisch los van de muur. In het handzameformaatligteenmonumentaalvormgevenverborgen.Slechts in eenenkelbeeldvolgtzedezeplastischeweg van stapeling der vormen. In de brave figurentorstHiekenogeenteveelaanklassiekeschoonheid. Om van dat pad afterakenexperimenteertze met mes en snijdtzicheenwegnaar de vorm in plaats van datzeschaaft en schuurt. Het vormteen abstract figuurdatnogenigszinsherkenbaar is in inspiratie. Eenvormtussenkenbaar en nietkenbaar.Eengrensgevaldatklopt…. alseenzwerendevinger. Jurjen K. van der Hoek ----- Tentoonstelling “(Zoeken) Tot het klopt”, beelden en objecten van Rob van der Kleij en Hieke van der Veenbij de Pronkkeamer van Museum Heerenveen, Minckelerstraat 11 in Heerenveen. Tot 29 januari.  

Auteur

Harry de Jong