Recensie: Paul de Munnik  dendert door Het Posthuis

HEERENVEEN

 Paul de Munnik stond donderdagavond voor het eerst in zijn eentje in het Posthuis theater in Heerenveen.

Eigenlijk best een historisch moment, wat toen hij dik 20 jaar geleden samen met Thomas Acda als Acda en De Munnik de grote nationale doorbraak beleefde, stond hij ook in datzelfde Posthuis. Toen moest de grote roem nog beginnen, nu heeft De Munnik alles al eens meegemaakt. En die levenservaring kun je terug horen in zijn eerste soloprogramma Nieuw, waarin de muzikant uiterst filosofisch het leven beschouwt. Opvallend daarbij is wel dat hij af en toe niet onder stoelen of banken steekt dat hij blij is dat zijn samenwerking met Acda voorgoed verleden tijd is. Een goed verstaander kan uit sommige woorden concluderen dat hij zich af en toe overschaduwd voelde door zijn voormalige collega. ,,Ik heb in de eerste minuten van dit programma op het podium al meer kunnen zeggen dan in mijn hele carrière,’’ vertrouwde hij z’n gehoor (een vol Posthuis) luchtig toe. Dat De Munnik in zijn soloprogramma wat te vertellen heeft, wordt al snel duidelijk. De hele voorstelling is opgehangen aan zijn pas verschenen album Nieuw, een afgewogen mix van chanson, pop en rock. De voorstelling is een aaneenschakeling van cabareteske teksten en liedjes die diep zijn geworteld in het Franse chanson, Amerikaanse blues en jaren tachtig pop. Daarbij etaleert De Munnik op ontwapenende wijze zijn liefde voor Charles Aznavour en Jaques Brel. Hij begeleidt zich beurtelings op gitaar en piano en vooral aan dit laatste instrument weet hij meermalen op virtuoze wijze de noten te ontlokken.   Aan de hand van oude filmbeelden krijgt het publiek een mooi en persoonlijk beeld van de jeugd van De Munnik in de polder voorgeschoteld en passeren tweedimensionale beelden van  zijn grote helden als Prince, The Free, Led Zeppelin en Jimi Hendrix nog eens de revue. Dat publiek krijgt in anderhalf uur trouwens heel wat op zich af, want De Munnik last in zijn programma geen pauze in dendert door met verbale hoogstandjes en meeslepende liedjes. Mooi dat dat hij aan het eind ook nog even zijn Grote Voorbeeld Bram Vermeulen eert. Harry de Jong Foto's: Max van Gelder

Auteur

Harry de Jong