Veenbranden: Structuur

Heerenveen

Enkele weken geleden kwam het op zich niet zo opzienbarende nieuws dat Nederlanders minder gelovig zouden zijn dan enkele jaren daarvoor. Het verval gaat hard. Dat werd aangetoond met het teruglopend ledental van geloofsgenootschappen.

Nou het toch over geloven gaat, deze redenering geloof ik niet meteen. Er is iets heel anders gaande. Mensen zijn steeds minder geneigd zich voor langere tijd te organiseren in kerken, vak- en andere verenigingen of politieke partijen. Het lijkt me eerder zo dat we meer en meer laten zien zijn van keer tot keer keuzes te maken en ons niet te binden. En dat terwijl onze samenleving nog voor een groot deel gebaseerd is op lidmaatschappen en consumententrouw. Die overgang zet de samenleving aardig op z’n kop. Ik denk niet dat mensen minder geloven, wél dat jongere generaties dat duidelijk anders doen dan hun voorouders. Vluchtiger en minder precies omschreven. Bezieling en spiritualiteit zijn er nog wel degelijk, al zullen veel mensen dat bij zichzelf niet meteen als gelovig omschrijven. Door ons niet te organiseren, missen we wel een zeker draagvlak, de gemeenschappelijke visie op waar we met z’n allen voor staan en hoe het verder moet. Dat klanten hun spullen steeds minder in winkels kopen, maar via internet bestellen, wil niet zeggen dat er minder wordt gekocht. Voor kerken en politiek is er wel een lastige situatie. De binding die vanouds bestond, is steeds meer zoek, het samen bespreken wat ons standpunt is, valt meer en meer weg. Dat geeft ruimte aan veel grillige onvrede en onvoorspelbaarheid. Lastig om daar een koers op te bepalen. En dat is niet alleen een Nederlands probleem. Padapikirsaya

Auteur

Redactie