Veenbranden: Zoiets als pensioen

Heerenveen

Ik werk niet meer. En het is ook niet waarschijnlijk dat ik dat weer ga doen. Althans, niet betaald. En dat voelt raar. Ik werd boventallig maar er is een goede regeling. Nog tot 1 oktober in dienst, maar vrijgesteld van werk en dan een aardige ontslagvergoeding. Daarna nog een jaar en drie maanden WW en dan AOW en pensioen. Want ondanks alle mooie en praatjes, weet je: als je bijna 65 bent, vind je echt geen baan meer. Doorwerken tot je 67 jaar of nog ouder is zwaar. Veel mensen in mijn omgeving zien er heel erg tegenop. Waarom ouderen niet langzaam laten afbouwen naar minder uren of iets dergelijks?

Voor mij is prima zo. Werken was leuk, maar het kostte me steeds meer energie. Nu hoeft het dus niet meer. Vrijwilligerswerk lokt, gewoon iets doen wat je leuk vindt. Niet voor 36 uur per week, maar een paar middagjes per week. Om onder de mensen te blijven en niet te verstoffen achter de geraniums. Om niet iemand te worden, die niets meer beleeft. Voor wie een boodschapje doen al een hele gebeurtenis is. Om te blijven leren en nuttig te zijn. Maar met mate en ook tijd voor leuke dingen, gewoon voor mezelf. Ik heb allerlei plannen. Mijn zoon helpen met verven van zijn huis, een jurk maken voor mijn dochter. Kleren naaien. Mijn bank bekleden. Mijn flat opruimen. Creatief bezig zijn, misschien weer schilderen. Gewoon rustig, zonder dat het morgen af moet omdat je maar een paar dagen vrij hebt. Lekker een weekje weg met mijn campertje. Ik had me er erg op verheugd, maar op de een of andere manier moet het wennen. Het gevoel dat het huishouden niet per sé in het weekend gedaan moet worden. Dat het morgen ook wel kan. Boodschappen doen hoeft niet meer per se op vrijdag. Dat gevoel van haast raak ik maar langzaam kwijt. Ik plan van alles, laat de helft liggen en erger me dan. Onzin, het mag. Ik prijs me gelukkig! Annabel

Auteur

Harry de Jong