Interview: ,Slapstick is van alle tijden’

HEERENVEEN

Andrė van Duin noemt hen briljant en dat is een mooi compliment van een kenner. Maar wat de Wëreldbänd in haar  nieuwe voorstelling Släpstick laat zien en horen, is dan ook niet niks.

In een duizelingwekkend tempo komen alle varianten van slapstick voorbij, als een soort eerbetoon aan de mannen en vrouwen die de afgelopen honderd jaar dit genre groot hebben gemaakt. En dan hebben we het over Charlie Chaplin,  Laurel & Hardy, Buster Keaton, de Marx Brothers en latere helden als Danny Kaye, Bennie Hill, Tommy Cooper en Mini & Maxi. Wat dat betreft zou je de leden van de Wëreldbänd de hedendaagse fakkeldragers van de slapstick kunnen noemen. Maar de klassieke glijpartij over een bananenschil, het smijten met taarten in iemands gezicht en met een draaiende ladder iemand omver stoten is dan ook humor van alle tijden en alle culturen. Bakermat De bakermat van de slapstick lag bij de stomme film in de jaren twintig. Door het ontbreken van geluid was de lichamelijke humor het enige wat overbleef. En dat gegeven hebben de mannen van de Wëreldbänd uitstekend geïntegreerd in hun show. De Wëreldbänd bestaat uit vijf muzikanten die ook nog eens over over een prima conditie beschikken. ,,Ja, je zou kunnen zeggen dat het echt sport is wat wij op een podium doen,’’ lacht multi-instrumentalist Rogier Bosman. ,,Maar we beschikken dan ook over een goede conditie, want we zijn een hele nette band, bij wijze van spreken. We leiden geen rock and roll-leven en lunchen elke middag met boterhammen en kaas en glazen melk.’’ Niet te stoppen ,,Slapstick zit er gewoon bij ons in,’’ vervolgt Bosman. ,,Toen we deze vorm van humor eenmaal hadden gekozen als thema van onze nieuwe theatershow, waren we niet meer te stoppen. De humor, de vaart, de timing, we hadden het allemaal. Maar wat er bij ons nog een extra dimensie aan geeft, is het feit dat er ook een bepaalde melancholie in zit. Dat merken we aan de reacties van het publiek. De mensen komen naar buiten met pijn in hun buik van het lachen, maar aan de andere kant zijn ze ontroerd. Die combinatie is denk ik onze grote kracht.’’ ,,We gebruiken ook citaten uit bekende slapstickfilms van de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw,’’ licht Bosman toe. ,,En wat je als effecten in die oude films ziet, zie je bij ons live op het podium gebeuren. Dat is best wel heftig.’’ Eigen muziek De groep speelt voor het grootste deel eigen muziek, als een heel oud New Orleans jazzorkestje. Bosman: ,,Maar we leggen ook wel een link naar rock en hedendaagse pop. In de jaren 20 werd alle muziek bij de slapstickfilms live gespeeld en dat doen wij dus ook. Vandaar dat we met een vrachtwagen vol instrumenten naar een voorstelling komen.’’ Charlie Chaplin is voor Bosman nog altijd een van de grootste helden uit de geschiedenis van de slapstick. ,,Hij weerspiegelt op een perfecte manier de combinatie van de traan en de lach. Hij was geniaal en blijft een bron van inspiratie. Maar na hem zijn er nog heel wat goeie vertolkers van dat genre gekomen, want de slapstick is nooit weggeweest. Danny Kaye, Bennie Hill, Tommy Cooper en zelfs Mini & Maxi waren slapstick. Dat laatste duo is nu weer aan het touren en het is prachtig wat ze doen.’’ Geen drempel ,,Het mooie aan slapstick is dat het over de hele wereld aanslaat,’’ aldus Bosman. ,,Er is geen enkele drempel. We zijn gelieerd aan een coöperatie van artiesten die kaarten reserveren voor vluchtelingen in overleg met het theater. Vluchtelingen komen overal en nergens vandaan, maar ze herkennen de slapstick humor meteen. Ze lachen en zijn ontroerd op dezelfde momenten als de Nederlanders. Dat is de macht van de slapstick en dat is precies waar we zo’n behoefte aan hebben in deze tijd.’’ Harry de Jong https://www.youtube.com/watch?v=1TZi6ZgNTo4&authuser=0      

Auteur

Harry de Jong