De Wëreldbänd bewijst klasse in het Posthuis Heerenveen

HEERENVEEN

De Wëreldbänd is in alle opzichten anders: voor hun theatershow begint, zie je de mannen zich op het podium omkleden en als de pauze is afgelopen, tellen ze eerst het publiek voordat ze verder gaan.

Wat er verder gebeurt, laat zich nauwelijks met de pen omschrijven. Wie er zaterdagavond bij was in het Heerenveense Posthuis, had een onvergetelijke avond. In een duizelingwekkend tempo kwamen alle varianten van slapstick voorbij, als een eerbetoon aan de mannen en vrouwen die de afgelopen honderd jaar dit genre groot hebben gemaakt. En dan hebben we het over Charlie Chaplin,  Laurel & Hardy, Buster Keaton, de Marx Brothers en latere helden als Danny Kaye en Bennie Hill. De  leden van de Wëreldbänd mag je met recht de hedendaagse fakkeldragers van de slapstick noemen.De humor, de vaart, de timing, het is er allemaal in hun theaterprogramma.  Maar wat er   nog een extra dimensie aan geeft, is de Charlie Chaplin-achtige melancholie die uit alle sketches spreekt. De bakermat van de slapstick ligt bij de stomme film in de jaren twintig. Door het ontbreken van geluid was de lichamelijke humor het enige wat overbleef. En dat gegeven hebben de mannen van de Wëreldbänd uitstekend geïntegreerd in hun show.  Prachtig is bijvoorbeeld het zelfgemaakte slapstickfilmpje over een gestolen hondje met Brigitte Kaandorp in de hoofdrol. In alle  komische situaties speelt de muziek de hoofdrol en ook in dat opzicht weet de groep van wanten. Met een vrachtwagen vol instrumenten waren ze zaterdagavond naar het Friese Haagje gekomen en daarop werd op topniveau gemusiceerd. Andrė van Duin noemde de groep al eens briljant en wie de muzikanten in het Posthuis aan het werk heeft gezien, kan dat alleen maar beamen. Tekst: Harry de Jong Foto's: Max van Gelder

Auteur

Harry de Jong