Recensie: Het room en de tank in Melklokaal

Heerenveen

Werk van Anouk Mastenbroek en Manu Baeyens bij Melklokaal, Heremaweg 20-1 in Heerenveen. Tot 2 april.

Het botert best in Melklokaal. Op de werkvloer wordt veelal voldoende gebrouwen. Van biest tot karnemelk en van milkshake tot vruchtensorbet. Boven, ofwel de zolder, is de kers op de taart toebereidt. In ROOM valt telkens een bijzonder product te smaken, want verandering van spijs doet eten. In TANK op de vliering wordt dan het gras nog eens herkauwt. De installatie van Anouk Mastenbroek heeft als bijzondere titel “toen ik terug kwam in Heerenveen”. Een monumentale beeldweergave van wat zij heeft doorvoeld bij het weerzien van haar wortels na het beklimmen van de boom die Indonesië is. Ze schrok niet toen ze boven in de kruin was, maar raakte wel in de war bij het voelen van vaste grond onder de voeten. De cultuur daar is zo anders als de beschaving hier. De organische kracht van het collectief tegenover de kwetsbaarheid van het individu, zoals Mastenbroek het verwoordt om het beeld kracht bij te zetten. Het resultaat is een vreemdsoortige inrichting van de ruimte. Het past in kleur en vorm naadloos aan de betegelde wanden en de staalbalken van de zoldering. Een industriële vormgeving die de schok heftig laat herbeleven. De installatie heeft een voorzijde en een achterkant. Kom je door de deur van ROOM dan zie je in heldere roden glasplaten naderen, als een collectief dat dreigend op jouw als individu toekomt. De platen zijn aan de randen geschonden, soms gebroken, zoals een mens beschadigd kan raken in en door de tijd. De benen bewegen zich statisch voort op een bed van rijstkorrels. Het is de verwijzing naar dat land overzee. Om de installatie heen lopend blijkt het rood van de andere kant gezien donker en mysterieus. De oude koeien in TANK zijn gestopt met herkauwen, want niet reeds getoonde kunst hangt in de stockruimte maar Manu Baeyens toont er recent werk. Het zijn schetsen en invallen van onderweg door de dag en het leven. Vrolijke en welhaast kinderlijk naïeve tekeningen. Maar Manu heeft natuurlijk allang dat stadium van kind zijn doorleefd, heeft de rugzak gevuld met levenswijsheden en ervaringen. Maar zijn gedachten spinnen nog steeds garen bij eenvoud en onschuld. Door zijn handschrift wordt de wereld handzaam en beleefbaar gemaakt. De grote problemen van de wereld laagdrempelig voor elke leeftijd. Mens, dier, ding en gedachte. Jurjen K. van der Hoek ------- Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com  

Auteur

Harry de Jong