Recensie: maatschappij kritisch werk bij oude liefde

Heerenveen

Drie Dee Abstract, werk van Priscilla Vlak, Remco Mooijekind en Roland Maas bij Stichting Oude Liefde, Trambaan 17 in Heerenveen. Tentoonstelling verlengd tot 14 mei.

Het is een vreemde eend in de bekende bijt. Op een plek waar je geen kunst verwacht. Onder hetzelfde dak met bloemenstal, kruidenier, busstation, pizzabakker en enkele leegstaande ruimten. Het Heerenveense station verpaupert enigszins en de galerie aldaar probeert de zaak nog enigszins op te fleuren. Die galerie aldaar is “Stichting Oude Liefde”, een naam die de lading dekt. In “Oude Liefde”, centrum voor kunst en activiteiten,  vonden de houders elkaar weer nadat ieder eerst zijns en haars weg was gegaan in het leven. In de liefde en in de kunst kwamen ze elkaar tegen en houden ze elkaar vast. Het kindje wat er kwam was de kunstplek, de ruimte die tevens dienst doet als atelier. De vreemde eend in de bijt, expositiezaal en werkruimte, hangplek en verkoopbalie, cursuslokaal en muziekklas – het is alles in één. Het centrum moet nog landen in de kunstscène van Heerenveen. En Heerenveen moet nog even wennen aan de kunstkeuze van “Stichting Oude Liefde”. Die is namelijk opmerkelijk. In de huidige tentoonstelling Drie Dee Abstract is de kunst minder abstract dan de titel wil vermoeden. Een tweetal in primaire kleuren geblokte schilderijen in een hoek neigen naar de abstractie van De Stijl, maar voor de rest kan het door voor een inpassing van de werkelijkheid. De fotocollages van Priscilla Vlak brengen landschappelijke beelden samen met macro opnamen. Het blijken te verwachte beeldgrappen die soms wel een erg melige inslag mee hebben gekregen. Het is een spel voor de kijker om de woordgroepen te ontdekken in de aangegeven beelden. Maar de taal spreekt niet aan. Het schijnen meer oefeningen in wat werkt en dat niet doet. Weinig zeggingskracht derhalve, hoewel de maakster veel te vertellen heeft maar de juiste vorm nog niet heeft gevonden. Het blijft steken in een creatieve handvaardigheid met een kleine k. De stichting liet Remco Mooijekind een wand van de ruimte beschilderen. Een kunstwerk dat na afloop van deze tentoonstelling weer van de muur verdwijnt. Het toont een industrieel landschap van huizenblokken, waarbij hoge schoorstenen het groen wit bevuilen. De ordelijke stapeling van blokken, vaak teer in tint maar wreed in onderwerp, zijn terug te vinden op de schilderijen. Met zijn werk tekent de kunstenaar een aanklacht op tegen de huidige vervuilende maatschappij. De kritische beelden zijn vrolijk, zoals een boer lacht die kiespijn heeft. Zodra slechts een enkel gebouw met uitstoot van bijvoorbeeld een blauwe wolk in beeld staat, zit het teken aan de wand beter in de verf. Deze versimpeling geeft een meer krachtig resultaat. De rijtjes frisdrankflesjes doen denken aan de pop art kunst van Andy Warhol, maar verder gaat elke overeenkomst met zijn  werk mank. Meest opvallend in Drie Dee Abstract zijn de objecten van Roland Maas. Vooral de “Trophy Avenue”, dat pontificaal midden in de ruimte staat, is niet te missen. Het is een mixed media van allerlei afval ofwel weggegooid materiaal. Een zoekplaat om alle diverse onderdelen daarin te ontdekken en onderscheiden. Het wil niet mooi zijn of pralen met de pracht die afzonderlijke details bezitten, maar als installatie de consumptiemaatschappij als alles etend monster te kijk zet. Het object kan door de bezoeker met eigen materiaal worden aangevuld, zo blijft deze kunst in leven. Maar het is wat mij betreft wel wat te veel van het goede, een te overvloed aan diversiteit zodat de delen nauwelijks een geheel vormen. Beter gaat dat met de serie “Vase” en de “Artist’s  Essentials”. Maas wil veel duiden, maar spreekt het best aan in eenvoud. Jurjen K. van der Hoek ------- Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com

Auteur

Harry de Jong