Recensie: werk van Inge Schenke

Heerenveen

“Alleen maar zijn”, schilderingen van Inge Schenke bij Kunsthuis LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot 15 mei.

 De wereld van Inge Schenke schreeuwt zich niet van de wand, maar houdt wel de aandacht stevig vast – voor wie er oog voor heeft. Het is wel een zoekplaat om in de vele bits de hits te ontdekken. Maar die zijn er, want er valt genoeg te beleven van en in haar werk bij Kunsthuis LOOF. Op diverse manieren beschilderde cd’s bijvoorbeeld zijn op een attractieve wijze gehangen, als de regelmaat van ponsgaatjes in een kaart – leesbaar brailleschrift aan de wand. Niet het single beeld spreekt, maar het volledige album zet de toon. Als totale museale presentatie ogen de beelddragers vrolijk, die als zodanig te herkennen zijn aan het open centrum waar een eigen verhaal in past. Diverse plaatjes zijn echter buiten de inspiratie gevallen, deze worden echter versterkt in beeltenis door de dragers waarop wel een creatieve uitspatting valt te bewonderen. De cd’s verhouden zich als individuen in een groep. Het ene mens valt ook meer op in vergelijking met anderen, is kleurrijk of vertoont een mankement, maar in de groep is het geheel meer dan de som van de delen. In de ordelijke regelmaat laten de schijfjes bedrukt met bloemstramien de blik stil vallen, geven rust in het rumoer. Ongemerkt zoekt het oog dit beeld op, waardoor beelddragers spreken in het zwijgen. Het stramien van 33 eendere maten echoot op meer wanden van het kunsthuis. Als uit koers geraakte kunstmanen, satellieten die de ruimte verkennen. De werken in de serie “inside outside” zijn geen landschappen of stillevens, het zijn schilderijen waarbij het herkenbare beeld van weinig belang is. Het is alleen maar zijn, dat is voldoende. Het geeft de kunstenaar een thema dat veel mogelijkheid tot variatie biedt en resulteert in speelse improvisatie. Schenke experimenteert hierin aangenaam met de materie. De olieverf wordt in diverse stijlen op het doek aangebracht. Eens in raster, anders in felle kwastbewegingen of rake streken met het paletmes, stempel en collage wisselen elkaar af. Ook is doek weggesneden om het beeld achter deze weergave zichtbaar te maken. Niet de beeltenis is heilig, de structuur is verheven tot beeldtaal. Vierluiken bestaan uit aan elkaar tegengestelde vlakken die door een enkele kleur in eenvoud aaneen sluiten. Het is allemaal een spel met vlak en ruimte, waarin de diverse delen elkaar versterken of juist het geheel enigszins uiteen laat vallen. Meer aandachtig zijn de losse elementen, de enkele op zichzelf staande werken. Schilderijen die persoonlijk spreken en geen steun kunnen zoeken bij de ander, geen houvast hebben in zeggingskracht. Deze werken, die veelal bestaan uit een wit veld van rasters waarop lichte kleurwolken zich bewegen, hebben een meer stevige uitstraling. De kleine kleuruitingen op het grote doek maken het werk spannend. Afgemeten wit op wit. Maar ook is het penseel een tel in de verf gedoopt, dat zich mengt met de druppel wit. Het reliëf is als structuur een terugkerend element in het werk van Schenke. Eens worden delen weggeveegd wanneer een teveel aan beeltenis ontstaat, maar ook dwarrelen bloembladen over het doek en maken het bovendien schilderachtig en minder abstract. Jurjen K. van der Hoek -------   Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com

Auteur

Harry de Jong