Reportage: ,Je wordt hier stapelgek’

HEERENVEEN

 ,,We zitten al vier jaar bijna midden in een bouwput en daar zijn we nu wel klaar mee.’’ Eddy Kuipers en zijn buurman Bauke Rozenberg wonen aan de Van Dekemalaan in het centrum van Heerenveen.

Bepaald geen rustig plekje, want al meer dan vier wordt er om hen heen naar hartenlust gebouwd, afgebroken, bestraat, gegraven, bekabeld en betegeld. ,,Om gek van te worden,’’ vinden Kuipers en Rozenberg. In plaats van dat ze ‘s morgens om acht uur de vogels horen fluiten, staat er een zware vrachtauto met bouwmaterialen voor hun deur te stampen. Op dit moment is het weer een drukte van belang in de straat. Er wordt met man en macht gewerkt aan de herinrichting. De bermen worden verbreed en parkeervakken opnieuw ingericht. Om de wegwerkers niet te hinderen, wordt het verkeer zoveel mogelijk omgeleid. Dat leidt regelmatig tot opstoppingen. Fietsers en bromfietsers schieten voorbij over de trottoirs. ,,Het moet mooier worden,’’ schampert Rozenberg. ,,Maar ik zeg: nee, het wordt niet mooier, het wàs mooi.’’ Kuipers: ,,Dit duurt allemaal veel te lang. We zitten nu al dik vier jaar in deze bouwput en er komt maar geen eind aan. De gemeente vraagt ons wel om begrip te hebben voor de overlast, maar het wordt tijd dat ze ook eens begrip krijgen voor ons.’’ De beide bewoners van de Van Dekemalaan zetten het allemaal nog eens netjes op een rij. Vier jaar geleden werd een begin gemaakt met de sloop van de woningen aan de westkant van de straat. Deze waren verouderd en moesten het veld ruimen voor een parkeerplaats. Kuipers: ,,Er werden hekken omheen geplaatst en de ramen werden dichtgetimmerd. Maar het heeft bijna een jaar geduurd voordat de huizen tegen de vlakte gingen.’’ Kuipers en Rozenberg zagen in die twaalf maanden de overzijde steeds verder verpauperen: het onkruid groeide metershoog en de huisjes werden gekraakt door zwervers. Volgens Kuipers werd de sloop zolang uitgesteld omdat er zeldzame vleermuizen op de zolders bivakkeerden. Maar uiteindelijk gingen ze toch plat. Rozenberg: ,,En toen gingen ze aan de slag met de aanleg van het parkeerterrein en ging supermarkt Jumbo tegen de vlakte. Om er vervolgens een nieuwe supermarkt annex Action voor in de plaats te zetten. Dat hebben we geweten. Honderden betonpalen werden de grond in geboord en de herrie was oorverdovend. Elke nacht brandde er een felgroene beveiligingslamp op het bouwterrein en die scheen recht in onze slaapkamer. We konden er de krant wel bij lezen.’’ Toen het parkeerterrein en winkelcomplex eenmaal waren opgeleverd, keerde de rust allerminst terug. Kuipers: ,Oh nee, we waren er nog lang niet. De riolering moest worden aangepast voor de afwatering van het parkeerterrein.’’ Rozenberg: ,,Ja, want wat bleek: elke drie maanden overstroomde onze wc.’’ Bij de aanpassing van de riolering moesten ook de buizen van de waterleiding vernieuwd worden.  Die bleken van asbest en werden vervangen door kunststof. Kuipers: ,,Zaten we weer weken achtereen in de troep. De stoep werd opgebroken, opnieuw bestraat en weer opengebroken en zo ging dat maar door.’’ Inmiddels zijn we bijna vier jaar verder en nog steeds krijgen de bewoners van de Van Dekemalaan geen rust. Inmiddels is namelijk begonnen met herinrichting van de straat. Parkeervakken worden opnieuw ingericht, er komen nieuw stoepen en de straat wordt opnieuw geasfalteerd. En dus rijdt het bouwverkeer weer vrolijk af en aan, shovels stampen voorbij en trilmachines dreunen over de trottoirs. Kuipers:  ,,Het mag er dan mooier van worden, maar het duurt allemaal veel tel lang. Als je vier jaar in een bouwput woont, dan word je er echt niet vrolijker op.’’ Rozenberg: ,,En als het er nu beter op geworden is, nou nee. De uitgang van het parkeerterrein is recht tegenover mijn woning en ’s avonds schijnen de kopklampen van vertrekkende auto’s recht in onze woonkamer.’’ Harry de Jong

Auteur

Harry de Jong