Veenbranden: Kosmopoliet

Heerenveen

Deze maand was ik enkele dagen in Denemarken. Voor m’n plezier. Vrienden ontmoeten, muziek horen, even door Kopenhagen scharrelen. Zowel heen als terug had ik een paar mensen mee in de auto.

Bijna altijd meld ik ritten over een afstand van meer dan zo’n 250 kilometer via een lifterssite. Vroeger, zo’n 30 jaar geleden, ging dat telefonisch. Dan belde je een liftcentrale. Daar zat dan iemand met kaarten aan de muur, een telefoon, kladblok en een kaartenbak. Die meerijders leveren vaak grappige ervaringen op. Zo zit de auto vaak vol mensen uit verschillende landen, lieden die elkaar niet kennen. Ooit ontmoetten een Nederlandse jongeman en een Deens studente elkaar op mijn achterbank, op een nachtelijke reis van Almelo naar Kopenhagen. Ter hoogte van Bremen kreeg ik, ongemerkt via de binnenspiegel, de indruk dat ze elkaar aardig vonden. De twee anderen in de auto sliepen rustig en ik concentreerde me op de weg. Ergens tussen Hamburg en Lübeck begreep ik dat er mee aan de hand was. Ze zijn inmiddels getrouwd… Deze maand reden er twee Duitse studentes mee van Kopenhagen naar Hamburg. Ze zaten samen op de achterbank en deelden ervaringen en plannen uit. Over een poosje in een ander land studeren en weer andere verre landen bezoeken omdat dat gewoon geinig is. Landen over de hele wereld, zoals je je enkele tientallen jaren geleden nog niet eens binnen je eigen land verplaatste. Ik zie hoe fitte pensionado’s even gemakkelijk over de aarde reizen. Dit jaar naar Spitsbergen, Volgend voorjaar naar dochterlief in Tokio. Intussen mijmer ik dan achter het stuur hoe zich dat verhoudt tot het milieu. De frequente recreatieve reizen naar Bali, meditatieve sessies in Bolivia. Schiphol loopt vol en over. De specieboontjes komen uit Kenia en zo meer. We lezen over klimaatverandering door de uitputting van de aarde. Hoe denken mijn kleinkinderen later over ons? Padapikirsaya

Auteur

Harry de Jong