De Uitdaging: “De kerk naar de mensen”

Heerenveen

In de rubriek De Uitdaging portretten van mensen met een bijzonder verhaal en de uitdaging in hun leven. Deze keer Charles Eba’a, pastoor bij de HH. Petrus en Paulusparochie in Heerenveen.

De in Kameroen geboren Charles Eba’a (44) wist op zijn zevende al dat hij priester wilde worden. In zijn omgeving was een bepaalde pastoor en die maakte met iedereen een praatje, kwam overal, zag mooie dingen en luisterde naar mensen. Charles dacht: dat moet gezellig zijn, dat lijkt me zo boeiend. Hij studeerde psychologie, ging naar een seminarie, maar wilde ook meemaken wat andere leeftijdsgenoten meemaakten die niet op een internaat zaten en besloot een tijdje allerlei ervaringen op te doen. Wat hij wilde, wist hij al: priester worden zoals de man in zijn geboortedorp.

Congregatie van de Heilige Geest

“Ik wilde zijn zoals hij, maar wist nog niet hoe en waar. Dat vormgeven kwam later”, zegt Charles Eba’a. Charles was in Kameroen voor het eerst priester, daar heeft hij niet gewerkt, maar had hij wel zijn priesterwijding. “Ik heb daar zeven maanden gezeten terwijl ik op mijn visum wachtte.” Charles is aangesloten bij de Congregatie van de Heilige Geest. Die congregatie is wereldwijd. In zijn laatste jaar van zijn studie kreeg hij een lijst van een aantal landen die op zoek waren naar missionarissen en priesters. “Je mag dan drie van die landen kiezen en het hoofdbestuur van de congregatie in Rome maakt dan de keuze. Mijn drie keuzes voor landen waren België, omdat er Frans wordt gesproken, Brazilië, omdat ik Portugees wilde leren, en Gabon, omdat het een buurland van Kameroen is en ik dan naar mijn moeder kon gaan.” Maar geen van die drie werd het.

Rotterdam

“Dat is heel vervelend als je in je laatste jaar zit. Je medestudenten hebben allemaal een plek en jij hebt niks. Dan wordt er wel over je gepraat. Wat heeft hij geflikt? Maar toen kreeg ik een telefoontje en zeiden ze dat ze vonden dat ik naar Nederland moest omdat ze dachten dat ik daar op mijn plaats zou zijn. Dat heb ik gedaan.” Charles had ‘nee’ kunnen zeggen, maar ging omdat hij wel van uitdagingen houdt. Hij vindt het boeiend en uitdagend om op een nieuwe plek nieuwe mensen te ontmoeten met een andere cultuur. Desondanks was het wel wennen toen hij in 2005 naar Nederland kwam, aan de mentaliteit van de Nederlanders en aan het klimaat. “Maar gelukkig kon ik Engels en is Rotterdam een wereldstad met verschillende culturen. Dat was voor mij ideaal.

Heerenveen

Na tien jaar in Rotterdam, kwam Charles naar Heerenveen. “Onze congregatie krimpt. Veel priesters gaan met pensioen. Toen ontstond op een gegeven moment het idee om een communiteit in Friesland te beginnen en werd ik door het bestuur van de congregatie gevraagd of ik dat project wilde starten. Nu is het mijn eigen keuze dat ik dit wil doen.” Charles is pastoor van vier locaties, Heerenveen, Wolvega, Steggerda en Frederiksoord, van de HH. Petrus en Paulusparochie. Samen met zijn collega’s zorgt hij dat het allemaal loopt met de catechese, doet hij huwelijken, begrafenissen, maar zoekt hij ook mensen thuis op en is betrokken bij jongerenwerk. “Wat mij het meest ligt, zijn die laatste twee. Door het bezoeken van mensen, krijg ik stof voor de vieringen en sta ik dicht bij de mensen. Mensen vragen niet veel, door er alleen te zijn, help je ze al. En wat betreft de jeugd, de jeugd wil niet meer geloven zoals hun ouders en opa’s en oma’s. Jongeren vullen het anders in en daar wil ik ze bij helpen.”

“Jullie kerk”

“Mijn uitdaging is de jeugd te laten zien dat dit hun kerk is. Daar wil ik naartoe. Dat ze weten dat ze mogen meebeslissen, meepraten en hun creativiteit mogen delen om een nieuwe manier van geloven tot stand te brengen. Dat is voor mij een grote uitdaging.” Charles zou ook graag bereiken dat de kerk meer naar buiten gaat en dat men weet dat de kerk terug naar de mensen gaat. “De kerk is van de mensen, ik ben slecht de passage, ik ben niet de kerk. Als ze morgen bellen dat ze me in Bolivia nodig hebben, dan ga ik. Want daar heb ik voor gekozen als missionaris. Het is onze kerk. De kerk moet daarom ook niet in de kerk blijven, de kerk moet op straat, bij de mensen. Het moet meer zijn dan alleen op zondag met elkaar bijeenkomen.”

Rollators inzegenen

De pastoor wil niet wachten tot mensen naar de kerk komen of dat er een melding komt dat iemand is overleden, maar wil zelf ook de mensen opzoeken. “Ik zoek de mensen waar ze bij elkaar zijn en bij elkaar komen. Maar ik organiseer ook wel dingen. Zo heb ik in Rotterdam rollators ingezegend. Dat is een mooie aanleiding om koffie met elkaar te drinken. En het was niet de rollator die ik wilde zegenen, maar de mensen. Ik wil dat mensen warmte van elkaar voelen. Dat zou ik hier in Heerenveen ook willen organiseren.”

Zoekende

Het geloof is voor Charles zijn kompas. “Ik kan mezelf niet zonder het geloof zien. Het geloof is voor mij de grond waarop ik sta. Het is overal in mijn leven, bij alles wat ik doe.” Zoals gezegd wist Charles al vroeg dat hij priester wilde worden, maar het vormgeven kwam later. Nu is hij nog niet helemaal 100% zeker, dat dit het is. Hij is op weg. “Ik ben een zoekend mens, dat definieert mij het beste. Het verhaal is bij de Heer zelf.” Mieke van Veen

Auteur

Redactie