Recensie: Groeten uit Melklokaal

Heerenveen

“Oponthoud op doortocht II”, tekeningen en schilderijen van Arno Kramer en Tjibbe Hooghiemstra bij melklokaal voor hedendaagse kunst, Heremaweg 20-1 in Heerenveen. Tot en met 26 november.

Oponthoud op doortocht. Twee. Samen zijn Arno en Tjibbe op reis door de kunst, op ontdekkingstocht door de tijd. Kramer en Hooghiemstra. Ze hebben stil gehouden bij melklokaal en laven zich aan de witte muren daar. Het houdt hen op, positief. Het is een rustpunt. En ik sta stil bij de kunstuitingen van deze twee scheppers. Hier in melklokaal. Tijdens mijn tocht door de kunst. Het houdt me op, want ik wil het beschouwen en doorzien. Met de schilderijen en de tekeningen samen, vorm ik de twee van de titel van deze expositie. Het is een ietwat eigenaardige titel. Het lijkt alsof het duo eens eerder is oponthouden. Maar de doortocht staakt niet, de creaties vormen zich almaar door. Het monumentale werk van Arno Kramer zet zich doordringend af van de wanden in melklokaal. De abstracte tekeningen hebben realistische elementen. Kramer doorzoekt het gebied tussen wat er is en wat daarbij schijnt te zijn. En is het formaat ingehouden op huiskamerformaat dan vormen meerdere delen het grote geheel. In het vlak zijn diverse vakken in een verscheidenheid aan aanpak samen gebracht. Gerasterde figuren en natuurlijke structuren zetten zich af tegen woest gearceerde vlekken en ondoorzichtig gekwaste plakkaten. I n deze getemde wanorde wisselen transparanten met complexe delen. En daartussen, als een rustpunt in de progressie, beweegt zich een beest. Een dierlijk figuur dat zo uit een biologieboek gelopen kan zijn. Met oog voor detail is het in het beeld gezet. Zich onbewust van de drukte buiten. Tegen deze spannende opwinding oogt het werk van Tjibbe Hooghiemstra ijl en ingetogen. Bedachtzaam lijkt hij de omgeving te beschouwen, in gedachten brengt hij het in enkele lijnen en vlakken in beeld. Hooghiemstra heeft niet veel compositie nodig om denkbeeldig te spreken. Het is niet eenvoudig een wispelturige inspiratie in bedwang te houden, de geest wil soms meer dan het beeld aan kan.En dan blijft het bij een ongecompliceerd abstracte beeldtaal. Dikwijls onnavolgbaar non-figuratief, maar ook wel afgepast zichtbaar. Werken die geen voltooiing kennen, de beschouwer mag de laatste duiding toepassen. Het werk zit mooi in de verf en is deugdelijk opgezet in potlood. Snelle schetsen die een sfeer in een enkele oogopslag vatten. Portretten die de persoon achter het gelaat tonen, de mens als wezen ontbloot van wat het wil lijken te zijn. Zo bekijkt Tjibbe zijn omgeving en de figuratie daarin, en aldus voel ik aan wat hij probeert over te brengen. Het slaat weleens de plank mis en ik ben wel gedesoriënteerd, maar mijn blik kan rusten in het beeld en dat is een groot goed. Jurjen K. van der Hoek Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com

Auteur

Harry de Jong