Veenbranden: Doet ie het of doet ie het niet

Heerenveen

Tja, daar zitten we dan in een afgeladen zaal met een ietwat ouder publiek. Mensen die even de tijd hebben genomen om de Dagobert Duck van het Van der Valk Concern in het echt te zien. Want laten we wel wezen. Het was alsof ik in een episode van Donald Duck zat die avond.

De rijke Dagobert die zijn naïeve vriend Donald van der Zwan wel even zou helpen om dit door de meute te loodsen. Een afgeladen zaal met argwanende en bezorgde bewoners van Heerenveen, die dat hotel Van der Valk echt niet willen en al zeker niet op de plek die nu wordt bestudeerd. Een burgermeester die iets te vaak riep dat er nog helemaal niks was besloten en het college neutraal tegenover de plannen stond. Iets te vaak omdat hij wel een heel onderzoek over de haalbaarheid heeft laten uitvoeren “zodat de raad een afgewogen oordeel kan vellen”. Nu kan ik je al vertellen wat de kiezers van Heerenveen willen beste Tjeerd, namelijk geen Van der Valk en al helemaal niet op die plek. Maar goed, de ambitieuze Tjeerd had dit verhaal goed ingestudeerd en mompelde dat we natuurlijk blij moeten zijn met weer een Van der Valk. Woorden als ‘trots’ en ‘werkgelegenheid’ kwamen niet heel erg neutraal over. Vragen over het Casino en ontsluiting en vooral waarom die locatie, werden steevast beantwoord met: “Omdat van der Valk het zo wil”. Toen brak bij mij even de spreekwoordelijke klomp. “Omdat van der Valk het wil”. Wie beslist er eigenlijk in deze gemeente. Daarbij vraag ik me af of er niet al genoeg van die Van der Valken zijn. Ik kan tegenwoordig geen afslag meer nemen of ik rij op een Toekan met een casino af. Mij bekruipt een beetje het gevoel dat vriend Tjeerd zijn stem allang verkocht heeft aan Dagobert voor een schnitzel, friet en een beetje groente. Gelukkig wel met een bakje appelmoes met een kers erop. Tradities moet je tenslotte in ere houden. De filosoof

Auteur

Harry de Jong