Recensie | Coco Chanel in beelden

Heerenveen

Voorstelling: ‘Coco Chanel’ door Ulrike Quade Company e.v.a.; Posthuis, 23 maart; 55 toeschouwers

Het begint met twee lichtbundels, waarin het sprekende hoofd van Coco Chanel verschijnt. Er is een achterdoek dat hangmat en bed kan worden. Daarin wordt de eerste van vele Coco-poppen verstopt.

Andere Coco’s debiteren oneliners - soms banaal, soms doordenkertjes, zoals die over het scheppen van haar eigen leven. Mijn pogingen om meer over dat leven en haar denken gewaar te worden liepen spaak, maar dat was ook niet de opzet van deze theaterproductie, die gaat over ‘branding (niet van de zee, maar als merk; JB ), design, economie en identiteit’. 

Goed om te weten, maar ook dan ontbreken er nogal wat puzzelstukjes in deze collage van beelden, geluiden en stemmen. Er waren plaatjes om van te smullen en sterke effecten met minimale middelen, zoals Coco op een paard, verbeeld door twee lopende armen.

Er was een scène met grote historische lading, waarin een vrouw zich, aangespoord door de modeontwerpster, ontdoet van een knellend corset. Het suggestieve poppenspel was van hoge kwaliteit, maar ik kon er te vaak geen touw aan vast knopen.

Gelukkig werd het een beetje goedgemaakt door dat slotbeeld, met een oude Coco die nog niet dood wil, want ‘je travaille, je travaille.’ 

Jaap Blaakmeer


Auteur

Redactie