Recensie: Openhartig werk in Kunstlokaal

Heerenveen

“Oprecht en Noodzakelijk” – beelden en objecten van Wianda Keizer, schilderijen en collages van Hans Emmelkamp, bij Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Tot en met 22 april.

Een openhartig dwingende tentoonstelling ditmaal bij Kunstlokaal No.8. De kunst daar stelt zich hartelijk open voor haar publiek, maar dat werk vereist het wel om gezien te worden.

In eerste instantie lijken het eenvoudige opstellingen van vlakken en ruimten, maar op het tweede gezicht blijken het meervoudige inzichten van emotionele indrukken in en uit de directe omgeving.

Gevoelens die je hebt bij een bepaalde vormgeving, sympathie voor een afdruk van de werkelijkheid. De beeltenissen zijn geen rapportage van het zichtbare, maar veeleer een voorstelling van de gedachte daarbij. Een portret van de inspiratie.


Voor Hans Emmelkamp is de essentie van de vorm het zwaartepunt om te kunnen overleven binnen zijn vastgestelde kaders. Met minimale stijlmiddelen en gedekte kleuren maakt hij sprekende figuren.

In de collages zie ik geen schreeuwend werk achter glas. De omgeving is bedwongen in een enkele vorm als onbedorven schoonheid. Schetsen van de reis door het leven. Stalen voor een vormgeving in groot formaat. Maar op zichzelf blijven het details uit huiselijke stillevens. 
In het platte vlak ongedacht ruimtelijk zijn de werken met olieverf en mastiek. Wezensvreemde materialen samen gebracht in de bemeten ruimte.

Wiskundige elementen die zich niet binnen laten bedwingen, maar buiten de kaders treden en in mijn gedachten op de muur worden afgemaakt. Dit werk van Emmelkamp is beschouwend. Het overdenkt een samenstelling. Een constructie waarin ik verzink in contemplatie. Een bespiegeling die afdwaalt naar een verdieping van synoniemen. Het werk lijkt in zichzelf te keren en de toeschouwer op te nemen in die stilte. Er kunnen landschapselementen gedacht worden of de plattegrond van 5th avenue en 42nd street bedacht. Het werk is concentratie, hoewel de gepenseelde huid van de olieverf speels afsteekt tegen het korrelige mastiek.


De ruimte die Emmelkamp dan in plat vlak probeert te persen explodeert in het werk van Wianda Keizer. Het cortenstaal en ijzer, het beton, verhoudt zich in een verticale collage tot de ruimte. De omvang van de sfeer wordt er mee doorsneden. Op dat snijvlak van zijn en niet zijn staat het beeld.

Het betekent niets, maar mag er zijn. Het is maar hoe je het bekijkt. Soms valt het weg in de openheid, passeer je het gaandeweg dan laat het zich pas zien. Vormen die elkaar nauwelijks raken of juist innig vasthoudend zijn. In het lokaal staan ze wat verloren moedwillig bij elkaar gezet.

Buiten krijgen de beelden lucht. In de voortuin van het oude schoolgebouw, waarin het kunstlokaal is, is Keizer meer op de plek. Althans kunnen haar beelden ademen, hebben de objecten interactie met de omgeving.


Meer tot de verbeelding spreken de kleine collage achtige werken. In ronde vormen stralen de sferen me tegemoet. Aandachtig zijn er meerdere eenduidige elementen gebundeld tot een dubbelzinnig object. Door het gebruikte materiaal – als textiel en parrafine, rubber en papier – zijn de zonnebeelden aaibaar. Speelse inspiraties, open in een ronde geslotenheid. Opengeslagen boeken waarin de abstracte ruimte evolueert tot leesbaar beeld.


Jurjen K. van der Hoek
 

Zie ook weblog Kunst-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com


Auteur

harry.de.jong