Recensie: Zo gewoon kan schoonheid zijn

Heerenveen

Tentoonstelling “Nuveraardich natuerlijk”, schilderijen en objecten van Matilde Zijp bij Galerie Oude Liefde, Trambaan 17 in Heerenveen. Tot en met 12 mei.

In Galerie Oude Liefde kan ik de tastbare wereld van Matilde Zijp met mijn blik aanraken. Zij schept zich dan ook een universum zoals ze die in gedachten voor zich ziet bij de beelden die haar ogen bezien.

En geeft dat zo beeldend weer dat ik erdoor gepakt wordt. Daarbij is de natuurlijke habitat haar inspiratiebron. Maar deze is te groot en te veel om in verf te beschrijven. Door mijn ogen zie ik haar kleurige wereld waar het goed toeven is. Een omgeving die versimpeld is, maar niet abstract wordt.

Denkelijk heeft Zijp het spontane van een kind behouden. Dat kind bekijkt de omgeving en legt het vast op een eenvoudige voor haar of hem te bevatten manier. Zo laagdrempelig is het werk van Matilde Zijp. Ze maakt de kunst, haar kunst, bereikbaar.


Het gevoel dat zij bij het onderwerp heeft wordt in snelle verflijnen vastgelegd. Zoals gedachten spelen met de waarheid, schept ze zich een eigen wereld om in te zijn. Haar omgeving wordt de mijne in deze tentoonstelling.

Composities met een weidse blik in een groot gebaar opgezet. Kleine details ook die met liefde voor het onderwerp zijn geschilderd. De kunst van Matilde Zijp moet je zien en ervaren, aanvoelen om deze te begrijpen. Met de ogen betasten, iedere penseelstreek en elke potloodlijn figuurlijk bevingeren. Dan doorzie je het wezen van het zijn in deze kunst.


Zijp schildert intuïtief, wat haar ogen zien noteren haar handen. Daarom worden het expressieve afbeeldingen van een omgeving, alsof ze haast heeft dat ene moment op die ene plek vast te leggen voordat dit ogenblik voorbij is. In een snelle penseelstreek, een brede kwastvoering, dat grote gebaar.

Het landschap laat zich neerzetten in deze speelse belijning. Het is de taal die aanspreekt, krachtig overkomt. Dan wanneer een figuratie wordt ingebracht glijdt de compositie af in een naïef onvolmaakt beeld. 


De landschappelijke schetsen komen het best tot recht in de grote halen en brede opzet van de schildering. Vooral wanneer plaatsbepaling en figuratie er niet toe doet. Op de vierkante decimeter, waarvoor je een stap dichterbij de compositie moet doen om het beter te doorgronden, houdt ze vast aan de haastige brede penseelstreek. In dat minimale is Zijp op haar best. Ze laat zich niet inbinden, maar gaat juist voluit te keer. Ze weet raad met haar grote gebaar op klein formaat. Zeggingskracht zonder figuratie. 


Het werk is op een interessante manier gehangen, daar in Oude Liefde. In een wolk komt het werk voorbij. Soms dondert en bliksemt het. Maar ik houd het droog, want dan weer breekt de zon door. Een andere weg slaat ze in met houtjes als gevonden voorwerpen. Ze hangen er wat als los zand bij, maar duiden een opmerkelijk hersenspinsel. Met een enkele penseelstreek krijgt het object een eigen ander nieuw leven. Zonder titel maak ik zelf een voorstelling, dat kan dan. Zo gewoon kan schoonheid namelijk zijn.


Jurjen K. van der Hoek
-------

Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com
 


Auteur

harry.de.jong