Recensie: Veel bits en bytes in werk Coen Vunderink

Heereenveen

Solo-tentoonstelling “Only dead fish go with the flow”, schilderwerken van Coen Vunderink en installatie “Excerpts” van Sjimmie Veenhuis bij melklokaal, Heremaweg 20-1 in Heerenveen. Tot en met 20 mei.

Vanachter de vitrage binnen bekijk ik het buiten door een waas. Maar van buiten zie ik dan weer door de vitrage het binnen in vage contouren. De wereld in melklokaal – voor hedendaagse kunst in Friesland – is omhangen met kant, dat feestelijk kan ogen maar evengoed een rouwrand heeft. Binnen wordt ik afgeschermd van het buiten. Van buiten is er mysterie achter de ramen binnen. Het is maar net van welke kant van de zichtbaarheid je het bekijkt. Voor Coen Vunderink maakt het niet uit. Zijn schildering kan zich voor het gordijn afspelen, maar even eenvoudig erachter. Het is nooit helemaal duidelijk waar buiten is en in welke binnen we zijn. Dat niet weten is geen probleem, want de schilderingen zijn  te interessant om je daar druk over te maken.


In eerste instantie worden de composities opgezet met mallen, sjablonen en een spuitbus om gewenste patronen te maken. Er zijn delen ingeplakt, als is het een speelse collage. Daarna wordt het verkregen beeld in grote halen overschilderd met abstracte lijnen en vlakken. Een samenspel van zakelijke realiteit en speelse versimpeling. Je moet door de gelaagdheid van beelden goed kijken om de juiste voorstelling te ontdekken. Dat te zien wat Vunderink voor ogen had. Wel valt de compositie uiteen in rumoer. De grote drukte in het enkele beeld is eigenlijk teveel van het goede, het evenwicht dreigt te wippen. Er zijn veel bits en bytes, waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet. In de diepte is enkel figuurlijk oppervlak, want het beeld lijkt letterlijk niet verder te gaan dan de sfeer tussen de gordijnen. Van tussen die coulissen kan zo dan een nieuwe act zich aandienen, dat weer wel.


Met het gebruik van klodders en spetters in de compositie, het schilderachtige te verwerken door penseel en kwast te gebruiken, ontstaat een dynamisch geheel. De creatie balanceert dan op het scherp van de snede; is het schilderkunst of bekijken we het werk van een muurkladderaar. Voor beide uitingen is iets te zeggen. Vunderink gebruikt de stijlen door elkaar en weet daarmee een krachtig beeld neer te zetten. Een beeld dat niet meteen even duidelijk uit de verf komt. Maar bij nader inzien en na een kortere afstand genomen te hebben doet het verhaal zich uit de doeken. In nieuw werk gebruikt Vunderink meer de verfkwast. Hij ziet zichzelf herboren worden als schilder en maakt een bevallen zelfportret. 
Vunderink is een sportvisser. Zit graag op een bootje met de hengel boven het water. Om de drijvende dobber speelt zich een wereld aan indrukken af boven en onder de golven. Die beweging zet hem aan tot het bevriezen van ingevingen. In de tentoonstelling bij melklokaal ligt op de betonnen vloer een rubberen roeiboot, die door de kunstenaar is beschilderd: “only dead fish go with the flow”. Dode vissen gaan met de stroom mee. Vunderink wil tegendraads zijn en tegen de stroom in zwemmen. 


Op de bovenverdieping van ‘melklokaal’ vind ik in ‘room’ een tegeltableau van Sjimmie Veenhuis. Door halve tegels te beplakken met rood-witte en zwart-gele waarschuwingstape kan hij een stramien opbouwen, dat er in iedere ruimte anders uit zal zien. Dit “Excerpts” is dus een plaatsgebonden installatie. Op de wand zijn de drie mogelijke vormen die kunnen worden gebruikt in het grote geheel aangebracht. Geen lijn mag zich kruisen waardoor de mogelijkheden gering zijn. Veenhuis weet er een krachtige vorm mee te puzzelen. Het plastic glimt in het licht en valt op plekken helemaal weg, zodat van elke kant gezien de vloer door belijning en spiegeling in beweging is.


Jurjen K. van der Hoek
 

Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com
 


Auteur

harry.de.jong