Veenbranden: Een culturele impuls graag

Afgelopen zaterdag ben ik weer ‘ns in Kampen geweest. Het tochtje met de boot van Zwolle naar Kampen werd vrijwilligers en medewerkers aangeboden door de vakorganisatie (met een C). Meestal mijd ik dergelijke meetings van vrijwilligers: te veel nostalgie op één dag. Wat me deze keer over de brug haalde, was de rondwandeling door het centrum van Kampen, de oude hanzestad van weleer.

In de jaren tachtig heb ik daar een prima studietijd beleefd. Vrienden gemaakt, avonden gefilosofeerd bij een goed glas wijn en een enkele keer ‘s nachts goed doorgehaald. Op de zaterdagmiddagen was het altijd gezellig druk in het centrum. Op het marktplein en op de sportvelden troffen studenten en Kampenaren elkaar. Ik was benieuwd wat er van die levendigheid was overgebleven na de verhuizing van vijf HBO-opleidingen van Kampen naar Hogeschool Windesheim in Zwolle-Zuid.

Nou, dat viel me niet mee. Nogal wat winkelstraten met leegstand. En erg druk was het niet in het centrum. Nee, door de verhuizing was Kampen niet meer de gezellige stad van mijn studietijd. Dat stemde me wat treurig. Mijn stemming werd er op de terugtocht naar Zwolle niet beter op. Een aantal van de vrijwilligers/vakbondsleden mopperde dat hun vaak niet duidelijk was welke koers de vakorganisatie nu voer. Zij maakten zich zorgen over de daling van het ledenaantal. Zou voor jonge mensen de C (van ‘christelijk’) in de naam van de vakbond niet een ernstige belemmering zijn om lid te worden? Daarvan waren ze overtuigd.

Voor mij heeft de C altijd gestaan voor ‘collectiviteit’ oftewel gemeenschappelijkheid. Voor solidariteit tussen de oudere generatie en de jongere. Maar in plaats van te vechten voor het gemeenschappelijk belang, lijken vandaag de dag steeds meer (jonge) mensen slechts oog te hebben voor het eigen, individuele belang.

U begrijpt: ik kan wel een culturele impuls gebruiken. Gelukkig begint op 1 juni het muziekfestival in Oranjewoud. Een programma met voor elk wat wils, voor jong en oud, al of niet beperkt. Tien dagen van muziek, ontmoeting en gezelligheid. Hartverwarmend en geestverruimend. Da’s zeker en vast!

Remco Helder