Harry de Jong na 33 jaar met pensioen

Heerenveen

 Na 33 jaar werken voor de Heerenveense Courant, gaat eindredacteur Harry de Jong met pensioen. Drie decennia lang portretteerde hij talloze Heerenveners, ging hij op reportage en maakte hij spraakmakende verhalen in binnen- en buitenland.

In de jaren ’80 werkte Harry de Jong in het gemeentehuis van Wolvega waar hij zijn dichterschap ontwikkelde. Hier produceerde hij tussen de werkzaamheden in het gemeentehuis door een gedichtenbundel waar dertigduizend exemplaren van verkocht werden en dat een voorwoord van Simon Carmiggelt kreeg. ,,Ik kon die gedichten alleen maar schrijven, omdat ik op het gemeentehuis niet zoveel te doen had’’, vertelt hij. ,,Daar heb ik het dichterschap ontwikkeld waar ik jarenlang mee vooruit kon. Ik had de drang om te schrijven.’’

‘Vanaf toen bestond ik van de pen’

Zijn carrière bij de Heerenveense Courant begon in 1985. Tot die tijd was hij medewerker van het Van Haren museum in Heerenveen, waar hij stukjes schreef over de lopende exposities en  de programmaboekjes en kunstcatalogi maakte. Bij de Heerenveense Courant hadden ze regelmatig een tekort aan mensen. De toenmalige redacteur Arend Slot vroeg Harry om hulp. De Heerenveense Courant werd een parttime baan. Daar hield het niet op: de grote liefde voor muziek kwam om de hoek kijken. Het muziekblad Revolver had ook een redacteur nodig. ,,Vanaf dat moment bestond ik van de pen.’’ 

Het contrast tussen de muziek en de lokale journalistiek is hem altijd blijven verwonderen. De ene dag stond hij bij gillende meiden op het afscheid van Take That. De volgende dag was hij aanwezig bij het Plaatselijk Belang De Knipe waar de voorzitter afscheid nam met een bos bloemen en een bedankje. ,,Dat was twee keer een afscheid. Het contrast kon niet groter zijn en ik vond allebei even mooi.’’ 

Rolling Stones

Interviews voorbereiden doet hij niet. ,,Ik begin gewoon over het weer. Ik was bij de Rolling Stones in Toronto, Canada. Twee leden had ik al gesproken en Charlie Watts was aan de beurt. Ik vloog hier samen met twee journalisten naartoe. Ik had niets voorbereid, had een mooi boek meegenomen om te lezen in het vliegtuig. We zien wel wat het interview brengt. Collega’s zaten zich voor te bereiden met boekwerken over de geschiedenis van de Stones. Ik begon mij schuldig te voelen. Een uur van te voren heb ik in een park nog wat dingen doorgenomen, maar dat was natuurlijk nooit genoeg.’’ Op de hotelkamer stond de platencollectie van Watts, net als zijn piano. De Jong ging op de knieën tussen die cd’s wat zitten rommelen. Er was gelijk een klik. ,,Samen gingen we door zijn platencollectie. Ik had uiteindelijk een geweldig interview met hem.’’ Charlie Watts bracht Harry naar buiten. Mee de lift in, de lobby door. Op straat stonden ze nog de handen te schudden. ,,Dat kwam alleen maar omdat wij op dezelfde golflengte zaten, helemaal niet omdat ik zo’n geweldige journalist was.’’ Charlie Watts sprak nooit met de pers. Een zinnig interview was met hem niet te maken. De publicatie in Revolver viel daarom op. Het verhaal werd internationaal verkocht en verscheen in Rolling Stone Magazine Australië, de Japanse versie van The Times en in de Belgische Humo. In 2017 kwam een boek uit met de beste interviews met The Rolling Stones. Het verhaal van Harry staat hier ook in. ,,Toen dacht ik ‘ik bereid vanaf nu niks meer voor. Ik laat het erop aankomen.’’ 

Dubliners

Harry kocht op zijn zestiende een plaat van The Dubliners. Groot fan werd hij van de groep. Hij had het altijd jammer gevonden dat hij ze nooit in hun pub in Ierland had horen spelen. Later kruisten hun paden. Meerdere interviews nam hij met ze af, waarvan eentje wel heel bijzonder werd. ,,Ik zat in O'Donoghue's Pub met een Spaanse journalist. De ene na de andere Dublinner kwam binnen met instrument, ‘een ingeving’ volgens de bandleden. Het interview verliep vlot, maar het ene verhaal vonden ze niet nodig om te vertellen. ‘We kunnen beter het liedje spelen’. De instrumenten kwamen tevoorschijn. Het was magisch. De rustige pub stond binnen een half uur stampvol. Ze stonden buiten op straat te luisteren. De pinten werden mij toegeschoven.’’

Dagtochtjes naar Boston, Londen en Berlijn

De Jong maakte persreizen waar de gewone sterveling alleen maar van kan dromen. ,,Uiteindelijk word je ouder en kun je het fysiek niet meer zo goed aan. Maar ik heb ook wel eens gehad dat ik eerst naar Londen ging om Mark Knoffler van de Dire Straits te interviewen, een week later naar Boston, Amerika, om Crosby Stills and Nash te interviewen. Tussendoor had ik nog interviews in Amsterdam. En het werk bij de Heerenveense Courant ging gewoon door. We gingen niet echt op vakantie, maar maakten dagtochtjes naar Londen, Berlijn, Boston’’, lacht hij. 
 
Op pad met Jehova’s Getuige en drugsverslaafden

De Heerenveense Courant bleef altijd de basis. Hier maakte hij bijzondere verhalen. Zo liep hij een week mee met Jehova’s Getuigen. Op het station deelde hij Wachttorens uit, zijn staart verstopt onder een hoedje. Langs de deuren werd Harry eruit gepikt als verbale boksbal. ,,Hij keek mij aan en schreeuwde: Met Jehovah wil ik niets te maken hebben. Geweldig vond ik dat!’’ Met vrachtwagenchauffeurs van Oenema ging hij een week op pad naar Engeland, Noorwegen en Roemenië om het leven van een trucker te beschrijven. ,,Het kon allemaal. Ik was met die verhalen drie weken kwijt. In deze tijd is dat onmogelijk.’’ Een week dook hij onder bij de drugsverslaafden in Heerenveen. ,,Ik kende die mensen. Het leek mij mooi om daar een reportage over te maken. Dat was in de jaren ’80. Het trok in die tijd enorm de aandacht. In de drugsscene daar kende ik jongens die mij op de mulo hadden gezeten. Ze waren lang niet zo agressief als tegenwoordig. Nu is het een rare scene waarin je beter niemand kunt kennen.’’ 

Een verhaal dat indruk op hem maakte schreef hij voor de Heerenveense Courant. ,,De mevrouw wilde sneeuw zien. Het was hartje zomer en de brandweer kwam om blusschuim te spuiten. ‘Ik fyn it prachtich’, zei ze. Ja, dat vond ook ik een prachtig moment. Weet je, je kunt nog zoveel sterren interviewen en dure vliegreizen aangeboden krijgen, maar het meest dankbare werk is bij de krant. Het is heel direct. Je staat midden in de samenleving.’’ 

Steun

Onder hoofdredacteur Froukje Nijholt kon veel. Zij zorgde ervoor dat Harry zijn werk voor Revolver kon blijven doen: ‘We redden het wel, ga maar’. ,,Ik ben haar dankbaar dat ze dit mogelijk maakte.’’ Ook is hij zijn gezin dankbaar. ,,Mijn vrouw Johanna is er altijd geweldig mee om gegaan. Zij heeft altijd in de zorg gewerkt. Mijn dochter Elvira is in haar tienerjaren regelmatig mee gegaan met interviews en naar concerten. Zij is opgevoed tussen de sterren. Achteraf vind ik het goed dat ik dit gedaan heb. Je laat je gezin niet stikken voor het werk.’’  

In jezelf blijven geloven

,,Als jij je hart volgt, dan komt het goed. Ik ben altijd mezelf gebleven en erin blijven geloven. Dat doen waar je hart naartoe gaat. Alles moet tegenwoordig snel. De tijdsgeest moet je links laten liggen. Alles gaat in golven. En ik golfde er mooi tussendoor.’’ De eigenzinnige eindredacteur haalde nooit zijn rijbewijs. ,,Het is er nooit van gekomen, maar ik denk dat ik van mijn collega’s de meeste kilometers heb gemaakt. Dat is het mooie van Heerenveen. Het is centraal gelegen met een goede treinverbinding. De interviews in de plaats zelf deed ik op de fiets.’’ 

‘De krant heeft mij de vrijheid gegeven’

De laatste weken vlogen voor hem voorbij. Het eindstation is bereikt. ,,Nee, het zwarte gat is er niet. Ik vind het net zo leuk om met Johanna koffie te drinken als een interview uit te werken. De Heerenveense Courant heeft mij gebracht dat ik op mijn eigen manier kon leven. Het heeft mij de vrijheid gegeven om al die dingen te doen. Het is een heel stuk van mijn leven geweest.’’ 

Op 1 juni is de laatste werkdag van Harry de Jong. Jitze Hooghiemstra neemt het stokje van hem over. 

Brenda van Olphen


Auteur

harry.de.jong