Survivalrun De Knipe, hindernis 16

DE KNIPE

Op verzoek van de Heerenveense Courant schreef Danny de Graaf een artikel over de functie van een jurylid tijdens de survival in De Knipe.

Hieronder zijn verhaal.

Het is zondagochtend 10.15. Ellen Groen en ondergetekende staan klaar bij hindernis 16, in de bossen van Oranjewoud, ogenschijnlijk ver weg van alle andere hindernissen die de afgelopen weken zijn opgebouwd door de vele vrijwilligers van de grootste survivalrun van Nederland, met zo’n 5000 deelnemers, verdeeld over 4 dagen ‘De Knype in Tou’.

We zijn ruim op tijd, zodat we alle tijd hebben om te genieten van de stilte, en weinig anders dan het gefluit van de vogels om ons heen.

Meer swingovers

Hindernis 16 is dit jaar een nieuwe hindernis en eigenlijk 3 hindernissen in 1. Ze mogen hier 3 swingovers achter elkaar doen. Een swingover houdt in dat de atleten door middel van een touw, autobanden, of in dit geval ook nog een verticale plank omhoog klimmen en over de balk gaan. Als jury moeten wij er op toezien dat de survivalrunners over de horizontalen balken op zo’n 3 meter hoogte gaan en dat zonder de hulp van anderen. Alleen in de koppelrun mag men elkaar een beetje helpen.

Langs deze hindernis komen alleen de langste afstanden van dit weekend. De 20 kilometer, die dit jaar ook een strijd om het Open Nederlandse Kampioenschap Lange Survivalrun (LSR) is en de 12 kilometer individueel en koppel.

Latere winnaar

Rond kwart over 11/half 12 komen de eerste survivalrunners. Op kop ligt dan al de latere winnaar Stijn Elferink, gevolgd door de Fries en meervoudig Nederlands Kampioen; Kerst Wind. Behendig als waren ze apen, klimmen deze toppers over de hindernissen, ogenschijnlijk zonder moeite, maar aan de gezichten is wel te zien dat ook zij, op 2/3 van de 20 kilometer het zwaar hebben.

Het is dan ook een ware uitputtingsslag. Tijdens de 20 kilometer komen deze survivallaars liefst 70 hindernissen tegen, waarvan sommige, zoals hindernis 16, eigenlijk meervoudige hindernissen zijn.

Praatje

Het is even wachten geweest, maar als de eersten eenmaal voorbij zijn volgen al snel meer en tot 15.00 uur komen honderden, zichtbaar vermoeide survivalrunners langs. De een nog in staat tot een praatje of een dolletje met de juryleden en anderen volledig in zichzelf gekeerd en in gevecht met zichzelf en de elementen.

Regelmatig krijgen we complimenten van de survivallaars, die uit het hele land komen en sommigen zelfs van over de landsgrenzen, voor de prachtige run en de schitterende omgeving. De een gaat zonder al te veel problemen over de 3 hindernissen en anderen hebben weer heel wat meer moeite.

Verschillende technieken

Het is leuk om te zien welke verschillende technieken gebruikt worden, maar de basis voor het klimmen ligt hier toch in het gebruik van de voetklem, of ook wel de schippersslag, waarbij het touw wordt geklemd tussen beide voeten zodat je er op kan staan en van daaruit omhoog te klimmen. Zonder techniek ben je eigenlijk nergens in dit parcours. Het is veel te zwaar om puur op kracht te doen.

Rond 15.15 uur komen de laatste survivalrunners langs onze hindernis en daarna mogen wij onze spullen inpakken.

Felbegeerde bandje

Het was genieten van al die sporters die zichzelf uitdaagden tot dit parcours. Sommigen liepen op tijd, maar de meesten vooral om het in de survivalwereld felbegeerde bandje te behouden tot aan de finish, als teken dat je alle hindernissen hebt gehaald.

Iets wat als een ware topprestatie gezien mag worden.

(Tekst Danny de Graaf)