De Uitdaging: ‘Een geluksmoment bezorgen’

HEERENVEEN

In de rubriek De Uitdaging portretten van mensen met een bijzonder verhaal en de uitdaging in hun leven. Deze keer Irwing Benjamins die zingt voor en met ouderen in verzorgingstehuizen.

Irwing Benjamins (68) komt uit een muzikale familie. Zijn vader speelde viool, mandoline en gitaar en ook zijn broers konden instrumenten bespelen. ,,Ik was de jongste thuis. Als driejarige werd ik al op een zelfgebouwde bas gezet. Dat was een theekist met een vlaggenmast en vanuit de mast liep een koord naar het midden van de kist. Zo kreeg je het geluid van een contrabas. Als klein jochie werd ik daarop gezet en mocht ik ook meespelen. Op mijn vierde leerde ik ukelele spelen en toen mijn vingers groot genoeg waren, mocht ik ook op gitaar”, zegt Irwing Benjamins.

The Red Cornets

Op de middelbare school kwam Irwing in een schoolbandje terecht. In 1969 ging hij spelen in een bandje genaamd The Red Comets. ,,Dat was een band uit Wolvega. In 1988 moesten de toetsenist en ik vanwege werkzaamheden stoppen. De jongens die doorgingen, gingen verder onder de naam Fashion. Na een jaar of twee zijn wij daar ook weer bij gekomen en speelden we met dezelfde jongens van toen verder. In 2001 werd die band ook ontbonden omdat ik als conducteur ging werken bij de NS en onregelmatig diensten kreeg. Het was niet meer te combineren.”

Vrijwilligerswerk

Irwing heeft toen een hele tijd niks met muziek gedaan, totdat hij vrijwilligerswerk ging doen bij Mariënbosch in Heerenveen. Irwing zou met een bewoonster gaan wandelen, maar die wilde niet omdat ze binnen verzoekplaatjes zouden gaan draaien. ,,Ik wilde wel weten wat voor muziek dat was. Je hebt een bepaald beeld van muziek voor mensen in een verzorgingstehuis, maar dat klopte dus helemaal niet. Ze hielden juist van de moderne muziek uit de jaren 60/70/80. Ik ben toen naar de activiteitenbegeleider gestapt en heb gezegd: ‘Ik heb een idee; ik kom de volgende keer met mijn gitaar en dan ga ik met de bewoners zingen. En dan de muziek uit hun tijd’. Dat sloeg zo aan en van het een kwam het ander.”

Passie

De muzikant wordt regelmatig gevraagd om in verschillende verzorgingstehuizen een uurtje met de bewoners te gaan zingen of voor ze te gaan zingen. Dat doet Irwing niet alleen in Heerenveen, ook wel in Gorredijk, Drachten, Appelscha en Oosterwolde. ,,Dat is mijn passie, dat je mensen een soort geluksmomentje kunt bezorgen door gewoon herkenbare muziek voor hen te spelen. Muziek werkt heel therapeutisch, ook voor mensen met dementie. Dat is echt prachtig. Ze worden bij je gebracht, dan zitten ze nog in hun eigen wereldje, en je begint te spelen en het duurt nog geen vijf minuten en ze zingen mee.” Irwing heeft zo’n 130 liedjes paraat die hij zo kan spelen.

Ontroerd

,,Ik vind het echt heel mooi om te zien hoe mensen opleven door muziek. Elke woensdagmiddag treed ik op in de Oranjewoud flat en die mensen kijken er naar uit dat ik kom, want dan kunnen ze weer zingen.” Een bijzonder moment dat Irwing meemaakte, was met een vrouw die opeens begon mee te zingen. Haar man had al een aantal jaar de stem van zijn vrouw niet meer gehoord. ,,Die man kreeg tranen in zijn ogen toen hij zijn vrouw hoorde zingen.” Ook komt Irwing weleens bij de mensen langs op hun kamer. Zo was hij bij een echtpaar dat hem vroeg om hun favoriete liedje te spelen: A Green Green Grass Of Home van Tom Jones. ,,Die had ik toen net voor me liggen. Dat is geen toeval meer. Dat vind ik heel bijzonder. Het was hun liedje. Als je dan ziet wat voor geluksgevoel hen dat geeft, dat is mooi. Dan krijg je een brok in je keel.”

Blij maken

,,Mijn uitdaging is echt om mensen, in welke situatie ze ook zitten, op dat moment door mijn muziek een blij moment te geven. Op dat moment maken ze dan weer even endorfine aan, het gelukshormoon, en dat werkt positief door. Ze leven even op.” Irwing wil graag andere muzikanten uitdagen om ook eens langs verzorgingstehuizen te gaan en te spelen voor de bewoners. ,,Maar niet iedereen is er geschikt voor. Je moet wel affiniteit hebben met ouderen en zeker ook mensen die dementerend zijn of een hersenbeschadiging hebben. Zij reageren heel anders. Ze reageren op een manier zoals die op dat moment mogelijk is.”

Cosy

,,Spelen voor de ouderen doe ik niet voor mezelf. Deels wel, omdat muziek maken je passie is, maar je staat in dienst van de ouderen.” Muziek is altijd in Irwings leven geweest, maar hij heeft het nooit beroepsmatig gedaan. ,,Dan is het voor mij te plichtmatig. Ik speel thuis ook bijna nooit. Naast dat ik langs verzorgingstehuizen ga, speel ik ook samen met een vriend in Cosy. Ik zat met hem in mijn eerste bandje op de middelbare school. We kwamen elkaar tweeënhalf jaar geleden weer tegen. Hij zat al in Cosy en zocht een invaller voor degene met wie hij in Cosy zat, maar die vanwege omstandigheden niet meer mee kon spelen. Na vijftig jaar elkaar niet gezien te hebben, besloten we weer samen te spelen. Als we dan een optreden hebben, dan komen we een week van tevoren samen om te oefenen. Meer oefen en speel ik ook niet. Ik vind dit juist zo leuk, dan is het ook een uitje voor mij. Dan kan ik er echt naar uitkijken.”

Mieke van Veen