FOTO’S | Mevrouw Molenmaker viert 100ste verjaardag: ‘Ik heb vooral veel liefdevolle herinneringen en heb weinig leed meegemaakt’

HEERENVEEN

Jacoba Maria Molenmaker-De Visser uit Heerenveen viert vandaag haar honderdste verjaardag.

Zij viert haar verjaardag samen met familie en kennissen in serviceflat Oranjewoud, waar zij twee jaar geleden kwam te wonen na haar verhuizing vanuit Heerenhage dat vanaf medio oktober tegen de vlakte gaat. ,,Er komen veertig mensen. Dat vind ik meer dan genoeg. Zij krijgen alcoholvrije consumpties en een high tea. Ik heb zelf vroeger weinig alcohol gehad. Dat is wellicht ook de reden dat ik zo oud ben geworden.”

Mevrouw Molenmaker zag het levenslicht op 25 augustus 1918 in Medan in Indonesië. Hoewel zij ondertussen een eeuw oud is, is zij nog altijd zeer scherp van geest. ,,Mijn ouders woonden in Kisaran. Dat is zo’n honderdvijftig kilometer van Medan. Dat was alleen een ongeschikte plek om geboren te worden. Op mijn vijftiende zijn we naar Nederland verhuisd. Naar Den Haag. Pas veertig jaar later ben ik teruggekeerd. Ik ben er toen een maand geweest. Alles van mijn jeugd heb ik teruggezien. Het was armoe troef. Vreselijk.”

Het was in 1942 dat mevrouw Molenmaker, enigst kind, samen met haar ouders in Heerenveen kwam te wonen. Dat was noodgedwongen, zo kan zij zich nog goed herinneren. ,,Ons huis werd geannexeerd door de Duitsers om vissers uit Scheveningen in te huisvesten. Die moesten verhuizen vanwege de bouw van de Atlantic Wall. De vissers zelf waren voor de Duitsers belangrijk vanwege voedselwinning. Wij stelden in hun ogen niets voor en moesten ruimte maken. Wij vonden onderdak in Heerenveen.”

Jonger geschat

Ondanks dat de teller op honderd staat, wordt mevrouw Molenmaker regelmatig jonger geschat. ,,Dat is weleens onhandig. Want dan denken ze dat ik meer kan, dan dat ik daadwerkelijk nog kan. Maar dat maakt verder niet uit. Belangrijker vind ik dat mijn geest nog goed is.”

Dat laatste blijkt wel uit talloze verhalen die de revue passeren in het gezelschap van burgemeester Van der Zwan, die haar een dag voor haar verjaardag alvast kwam feliciteren namens de gemeente Heerenveen. Zo kan zij zich nog goed herinneren dat het eerste vliegtuig landde in Medan. ,,Ik was toen 6 jaar. Op een tot landingsbaan omgebouwde drafbaan moest een vliegtuig van KLM landen. Ik zat met mijn ouders en tal van andere mensen op de tribune. Je hoorde het vliegtuig al van verre aankomen. Iedereen hield zijn hart vast. Wat een sensatie was dat.”

Computeren

Ook in de tegenwoordige tijd weet mevrouw Molenmaker nog altijd goed haar weg te vinden. ,,Ik lees niet alleen nog heel graag. Ook zoek ik nog van alles en nog wat op via Google. Dan hoor of zie ik iets en wil ik daar meer over weten. Wel is het zo dat ik voorheen meer computerde. In het verleden schreef ik . Daarnaast gebruik ik de computer nog voor spelletjes. Naast het schrijven voor een krantje heb ik ook lesgegeven op een basisschool. Maar zoals dat ging in die tijd stopte je daarmee als je ging trouwen. Ik ook.”

Wel geeft mevrouw Molenmaker aan dat de dagen voor haar gevoel steeds langer worden, naarmate zij zelf ouder wordt. ,,Dan ga ik weer aan Indonesië denken, Aan mijn jeugd. Dat zal het zijn denk ik. Hoe dan ook, ik heb mij nog nooit verveeld. Daarnaast komen de drie kinderen, twee jongens en een dochter, van mij en mijn man regelmatig langs. Die wonen in Leeuwarden, Meppel en Wageningen. Overigens zijn zij zelf net gepensioneerd. Dat is voor mij fijn. Want dan kunnen ze vaker langskomen. Ook heb ik zes kleinkinderen. En wonderlijk genoeg heb ik net twee achterkleinkinderen gekregen. Dat is een heel mooi verjaardagscadeau.”

Bloemen Rendant

Namens Rendant, eigenaar van Heerenhage waar mevrouw Molenmaker tot voorheen woonde, kwam er ook een verjaardagscadeau. Zij lieten een grote bos bloemen bezorgen. ,,Het is ook echt een hele aardige vrouw, die nog altijd zeer goed bij de tijd is. Wij feliciteren haar van harte”, zegt Désirée van Dijk-Attema, directeur van Rendant.

Zelf voelt mevrouw Molenmaker zich ondertussen thuis in serviceflat Oranjewoud. Wel vindt ze het gedoe om in 2020 weer te moeten verhuizen. ,,Maar goed, je moet wat te klagen hebben. Zo vond ik het eerst jammer dat ik geen zon had. Daar dacht ik afgelopen zomer toch anders over. Het werd niet warmer dan zevenentwintig graden hier ins huis. Dat was goed te doen. Bovenin de serviceflat was het juist tegen de vijftig graden.”

Gemis

Ondanks dat mevrouw Molenmaker te midden van personen die haar na aan het hart staan, is er ook een gapend gat in haar leven. Haar man overleed toen hij 67 jaar was. ,, Wij waren nog geen veertig jaar getrouwd toen hij overleed. Ik heb nog zoveel beleefd daarna. Ik vind het jammer dat we dat niet samen hebben kunnen delen. Maar ik heb heel veel meegemaakt in mijn leven. Met gelukkig vooral veel liefdevolle herinneringen en met weinig leed.”

(Tekst Jitze Hooghiemstra/foto’s Max van Gelder)