RECENSIE | ‘Geen warmte bij dans van Tineke Noordzij’

MILDAM

Jurjen K. van der Hoek stuurde een recensie over het werk van Tineke Noordzij dat momenteel is te zien in galerie Mildam.

Hieronder zijn tekst.

In het werk van Tineke Noordzij is beweging belangrijk. De dynamiek van de dans vooral. Eerst een snelle opzet in potlood, waarna het rap wordt ingekleurd. Te snel eigenlijk om te beklijven.

Het penseel lijkt zo vlug over het papier te gaan dat niet alle delen worden bereikt. In de aquareltechniek hoeft dat ook niet. Is het zelfs aangenamer om de papieren huid onbedekt te laten. Maar Noordzij vult te weinig aan en laat teveel open.

Mooier was om enkel het potlood te gebruiken en het penseel in het etui te laten. Want de kracht van de beweging zit in de frivole hulplijnen. Daar is de actie puur. Door de vlekken kleur valt het juist stil, is het gebroken dat ene moment. De door elkaar waaierende kleuren suggereren wel beweging, maar het maakt van de pittige abstractie weer een dode realiteit.

Worden dan de tekenlijnen weggelaten en moeten de kleurvlekken de sfeer zelf bouwen, dan wordt de levendigheid benadrukt. Dan opeens zit de vaart er weer in. Maar werkt Noordzij toch teveel in de compositie door om een waarheid vast te houden.

Door juist het penseel te laten zwieren, zodat de verf over het papier kan stromen, kan het werk meer kracht hebben. In de vingers van Tineke Noordzij dient er een voorstelling te zijn, maar de bevroren beweging is niet te vatten.

De dans van de tango is vurig en opzwepend, er is een duidelijke cadans en een afgemeten maat. Heerlijk om dat in beeld uit te werken, terwijl het paar over de vloer paradeert. Noordzij wordt veel gevraagd om als kunstenaar die dansparen vast te leggen. Maar de warmte die ik voel bij deze muziek en dat ritme, klinkt niet door in dit werk. Het laat me koud.

Voor deze tentoonstelling in Galerie Mildam is haar gevraagd om rustieke plekken in Oranjewoud te verbeelden. In deze composities zit de beweging in de lagen verf. Teveel lagen echter om de techniek te typeren.

De werken zijn onrustig, dit kan goed zijn voor de uitbeelding van het landschap en het bosgezicht. Maar in de portretten van landhuizen is dit geen goede keuze en geeft een rommelig aanzien. Architectuur verdient meer aandacht.

De ramen klapperen hier in de sponning, deuren hangen daar scheef en het waterpas is er kwijt geraakt. Een kerkje kan dat aan, omdat er meer steen dan raam in is. Maar eigenlijk is deze opzet van Noordzij door haar in een te klein kader gezet. Zal het werk meer aanspreken wanneer de vellen papier grote zijn en de kunstenaar een breder verfgebaar laat zien.

En wanneer er minder tinten in eenzelfde omgeving worden gebruikt. Soms valt het licht letterlijk door de bomen en zie ik door de bomen het bos niet meer. Door de overmatige beweging kan ik het onderwerp niet duiden.

Verrassend

Maar dan opeens is er een verrassing in deze expositie. Om een hoekje is een meer dan interessante compositie gehangen. De landschappelijke verbeelding, waarbij delen uit tijdschriften en stukken uit eerdere werkstukken zijn geknipt en gescheurd en in een collagetechniek zijn verwerkt, getuigt van een creatieve geest.

In deze creatie is Noordzij naar mijn mening meer artistiek en inventief met de kunsten bezig. Haar website laat ook juweeltjes in deze stijl zien. Daar word ik warm van!

De expositie Oranjewoud en Meer, schilderwerken van Tineke Noordzij bij Galerie Mildam aan de Schoterlandseweg 37 in Mildam is te zien tot 6 oktober.

(Tekst en foto’s Jurjen K. van der Hoek)