Recensie | Kunst zonder verhaal bij Galerie LOOF

JUBBEGA

Jurjen K. van der Hoek schreef een recensie over werk van Harmen van der Tuin, Terri Brooks en Evelyn Snoek dat momenteel is te zien bij Galerie LOOF in Jubbega.

Hieronder zijn tekst.

Materie, dat is het woord wat me invalt wanneer ik over de drempel van Galerie LOOF stap.

Grondstof van de kunst aldaar, maar niet enkel op die plaats. Kunst bestaat natuurlijk bij de gratie van materie. Want zonder materiaal, zonder onderwerp, zonder aangelegenheid, bedoeling of boodschap kan er geen sprake zijn van een maaksel, van een uitdrukking. Maar de kunst op dit moment bij LOOF is slechts materie, niets meer en niks minder.

Het laat grondstof zien zonder beeld te hebben. Althans geen tastbare afbeelding of grijpbare voorstelling. Het is echter niet niets, maar in de kunst kan het wel zero zijn of op een nulpunt terecht zijn gekomen. Geen expressie zijn, maar slechts uiting gevend aan een drang te creëren. Zonder een verhaal te hebben.

De groffe tegels van Harmen van der Tuin lijken massief zware platen steen. Maar het reliëf evenwel klinkt hol en voelt licht aan. De materie, nat gips, is uitgesmeerd op de houten drager.

In een paar vegen staat het beeld en krijgt een ongemengde meest primaire kleur te dragen. De haren van de kwast zitten gebeiteld in de pasteuze massa. De aanzettingen zijn dik. Het was er niet, maar ineens is het er. Het heeft slechts enkele bewegingen nodig om van niets iets te zijn.

De materie is beeld geworden. De gedachte heeft vorm gekregen. In een enkel ogenblik. Het licht krijgt vat op de rondingen en laat lijnen werken en bewegen. Het is een thema met afwisselende variaties. Een nul punt plus. Naar mijn idee is in de tentoonstelling vooral het object “ultramarijn” van een bijzondere schoonheid. Niet alleen om de intense kleurbeleving, maar zeker vanwege de eenvoud in vorm: slechts een enkele streek maakt het punt.

De gekreukelde platen van Terri Brooks hebben een leerachtige uitstraling. Diverse vellen papier plakt ze op elkaar om ze daarna glanzend af te lakken. Door witte verf transparant op te brengen en vlekken besmeurt papier vrij te laten lijkt het oppervlak oud en verweerd.

Zo krijgt het tere materiaal een robuuste uitstraling. Het maaksel wordt betekend en in elkaar gefrommeld, maar niet zover dat het een nietszeggende prop is. Eigenlijk zijn de objecten onregelmatig gevormde tegels. Op dieper liggende delen is de kleur zwart sterker aangezet waardoor het vlak de ruimte in gaat.

De kruisende lijnen gaan mee met de kreuken of werken er juist tegenin. Is de huid minder ingetekend dan heeft het object meer zeggingskracht. Maar ook wordt het vlak wel gevouwen zodat het volume krijgt en het een minder serieuze inslag heeft. Blijft het werk op de vlakte dan is het minder spannend, maar behoudt de speelsheid van de gerimpelde platen door de verf niet te gespannen aan te zetten. De band en stripe schilderijen kunnen zo een beginpunt zijn of juist een pauzemoment.

Op de drie meter LOOF hangt kleurig werk dat eigenlijk niet bij de duo-tentoonstelling hoort, maar waar je zeker niet omheen kunt. Het schreeuwt zich uitdrukkelijk van de wand, die doosformaliteit van Evelyn Snoek. In lagen materie bouwt ze haar objecten op. In dit geval is de materie de verf als bruikbaar middel om geen beeltenis te scheppen maar een plastiek samen te stellen.

Plakken gedroogde verf laten zich samen plakken, maar ook worden er kleurlijnen naast elkaar gelegd. Of zijn stukken van de tijdelijke ondergrond geschraapt en voor het beeld gevormd. Het is nog net geen kleurige klei of getinte modder waaruit een vorm is gekneed. Het laat zich stapelen en scheuren rond een vierkant. Wat rest is tot kunst verheven.

Tentoonstelling werken van Harmen van der Tuin, Terri Brooks en Evelyn Snoek bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot 8 oktober.

Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com.

(Tekst en foto’s Jurjen K. van der Hoek)