Halte Kunstroute: de fantasie van Monique Koning

HEERENVEEN

Jurjen K. van der Hoek stuurde een verslag over zijn bezoek aan de Kunstroute Heerenveen van afgelopen weekend.

Hieronder zijn tekst.

Ik ben niet zo van de kunstroutes. In een oogwenk het aangeboden werk bekijken, omdat er binnen een dag of twee welhaast anderhalf dozijn aan adressen te bezoeken zijn. Niks voor mij, ik houd van rust en een kalme beleving.

Zo’n kunstroute is een soort van busreis langs bezienswaardige plekken. Iedere halte even er uit, kijken en een aandenken kopen, en dan snel de bus weer in, want de volgende stop dient zich alweer aan.

Het is een komen en gaan van indrukken, waarbij je aan het eind van de rit door de bomen nauwelijks het bos nog hebt kunnen zien. Het werk van menig zich kunstenaar noemende deelnemer in de route heeft echter meer dan een korte bezichtiging verdiend.

Een weekend is echt te kort en doet de deelnemers dan ook werkelijk tekort. Ik kan niet even een gesprek aanknopen over het hoe, wat en waarom van het zichtbare. Want ik moet alweer verder, anders haal ik het eind van de rit niet binnen de tijd. Natuurlijk kan ik vooraf een voorkeur maken. Een keuze uit het aanbod. Alleen daar aandoen waar ik denk dat interessant werk te zien valt. Dat kan.

Ik echter bezoek alleen één adres. Want ik ben niet zo van de kunstroutes als geheel. Een kunstenares die aan het voeteneind van de route zit. Zo lijkt het. Een schoolbord geeft aan waar het is: in de kantine van de golfclub. Niet echt een plek waar je zoiets als kunst vermoed te zijn.

Maar kunst en sport gaan goed samen, zo blijkt weer. Wel wordt ik enigszins mismoedig aan gekeken; ik zal mijn fiets wel op een verkeerde plek hebben gestald. Monique Koning, want zij heeft haar voor twee middagen haar intrek genomen in het met prijzen behangen zaaltje, heet me van harte welkom.

Zij drukt, om haar werk onder de mensen te brengen, veel van haar tekeningen af op kaarten. Zo heeft ze mapjes met afbeeldingen van dieren en verkleiningen van fotocollages, maar ook legt ze zich toe op geboortekaartjes. Daarvoor heeft ze speciaal een website gemaakt: mormel.frl.

Dat ze bestiert met haar partner Melle, die interieurarchitect is terwijl Monique zich afficheert als illustrator. Van fantasierijke geboortekaarten tot eigenwijs kindermeubilair. Je moet toch wat als beginnende kunstenaar.

Maar Monique is veel meer dan illustrator. Haar eenvoudige kindertekeningen spreken aan. De eigenzinnige dieren, soms naar de waarheid maar ook wel gevormd door fantasie, zijn op detail uitgewerkt. Het zit er allemaal in, in haar vingers. Kleurig en fleurig, grappig en aangenaam.

Daarnaast is de gemanipuleerde fotografie van een meer kunstzinnige orde, vind ik. Daar wordt de kunst van Monique interessant. Ze gaat af van het pad een plaatje bij een verhaaltje te maken, de foto is namelijk de vertelling zelf. Het zijn collages van ruimten, waarvan de onderdelen zijn gefotografeerd. Netjes uitgeknipt en ingeplakt, om daar weer een foto van te maken.

Te werken met licht van een kunstmatige bron om een mysterieus schijnsel op te wekken. En ze werkt er schilderachtig in met verf en penseel. Dan kan er andermaal geknipt en geplakt worden, en gefotografeerd. Dat kan doorgaan zolang de inspiratie het toelaat. Zo bouwt de beeltenis zich in lagen op.

De kamer is er werkelijk, maar in het klein nagebouwd. Daar binnen speelt zich dan een surrealistisch spel af, een bovennatuurlijk toneel. Een kijkdoos, een poppenhuis. Er ontstaan dromerige sfeerbeelden van dierfiguren en menselijke personages.

Ik krijg als het ware door deze foto’s een inkijk in de melancholische gedachte van Monique Koning. En die zweeft veelal met me weg naar verre einders. Als Peter Pan voert ze mij naar Nooitgedachtland.

Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com.

(Tekst en foto’s Jurjen K. van der Hoek)